Błogosławiony kto stylem wstrzymuje ruch uliczny

Ręce.

2012-02-02T14:50:00.000-08:00

Bo jestem ciałem na tym ostatnim pokoju.
Dziś.
Pacierzem jestem, składam się jak ręce.
Światła skupieniem, obuchem się trafiam
Sam w tej ziemi się grzebie
paznokcie w bezruchu

Kolejno odlicz,
kościelne wymienianki,
słowem, nazwiskiem,
co czekasz zbyt późno.
Tym życiem zagapisz,
na moment zapomnisz,
a już przeleciało i marszczą się ręce.

Nasze jest Twoje i razem osobno,
Przysięgi, rymy, serca łaskotanie.
Po nocach potem tylko gołe stopy,
wiatru pokwilanie i puste objęcia.

Klucze w kieszeni dziś już nie zadźwięczą.
W nerwach zgubienia ich szukać nie trzeba.
Rozprostuje kości, ręce już odjęte
plama na obrusie i święte poczęcie.

o Grzesiu

2012-01-31T07:48:00.001-08:00

a to jest chyba o mnie, a może nawet dość za bardzo!
no i imię się zgadza...a historie z dziecięcych wierszy tak trafnie opisują dorosłe życie.

Jest minus piętnaście.
mam suche włosy i mokre spojrzenie.
Czapkę z pomponem i skasowany bilet.
Chodźmy do dra.

"- Wrzuciłeś Grzesiu list do skrzynki, jak prosiłam?
- List, proszę cioci? List? Wrzuciłem, ciociu miła!
- Nie kłamiesz, Grzesiu? Lepiej przyznaj się kochanie!
- Jak ciocię kocham, proszę cioci, że nie kłamię!
- Oj, Grzesiu kłamiesz! Lepiej powiedz po dobroci!
- Ja miałbym kłamać? Niemożliwe, proszę cioci!
- Wuj Leon czeka na ten list, więc daj mi słowo.
- No, słowo daję! I pamiętam szczegółowo:
List był do wuja Leona,
A skrzynka była czerwona,
A koperta...no, taka... tego...
Nic takiego nadzwyczajnego,
A na kopercie - nazwisko
I Łódz... i ta ulica z numerem,
I pamiętam wszystko:
Że znaczek był z Belwederem,
A jak wrzucałem list do skrzynki,
To przechodził tatuś Halinki,
I jeden oficer też wrzucał,
Wysoki - wysoki,
Taki wysoki, że jak wrzucał, to kucał,
I jechała taksówka... i trąbił autobus,
I szły jakieś trzy dziewczynki,
Jak wrzucałem ten list do skrzynki...
Ciocia głową pokiwała,
Otworzyła szeroko oczy ze zdumienia:
- Oj, Grzesiu, Grzesiu!
- Przecież ja ci wcale nie dałam
- Żadnego listu do wrzucenia!... "

muzycznie chilli zet

i ja w Dra.

2012-01-26T23:44:00.000-08:00

Jest to deszczowy maj,
i arabski dźwięk przez ucho sie wciska.
I jest zimna styczeń, i pora roku
na ostatnie litery.
Jest wiatru rozkosz,
i letnie pokwitanie.
Jest stan i skupienie.
Jest czas i czas na lewitowanie.

Chłodu wiersze,
sto czasu litery i dramat kobiety na jesiennej szosie.
Jest banał lata trzy miesiące
przemoczone buty i przepalone włosy.
Jest czas co nie ucieka, trwa i trwoni me ciało i ze mną.
Jest ręka dzis do odpowiedzi sie zgłosi,
po odpust, udręke i sedno.

Last Goodbye

2012-01-12T02:04:00.000-08:00

rozlazłem sie.

2012-01-10T05:17:00.000-08:00

Urlop pełną gębą. Piwo samo się w mych żyłach tłoczy. Przez magiczne pączkowanie drożdży i chmielu. Z korzeniem imbiru w bonusie. Przyjmuje dziś petentów, co rozmową uszy moje raczyć będą. Vis-a-vis mnie zasiądą i cieszyć oko moje zechcą swą nienaganna sylwetką i mimiką twarzy. Ja dziś zapraszam. Uciekam przed zmartwieniem i korporacją. Dziś konsekwentnie piastować mogę tylko pijaństwo. Jako stanowisko przejrzyste i klarowne. Stanowisko urlopowe. Mam muszkę, marynarkę i kolory wiosny. Zadbane paznokcie i pachnące skronie. Wspaniale gestykuluje i mam stronnicze włosy. Dziś bajek nie zmyślam tylko prawdę głoszę i zakładam że trwać w tym będę do tygodnia końca. Tymczasem zapraszam tych co narzekać im nie jest dane, na popołudniowe gadanie, papierosy i pociechę oka!Buźka.

i poematy pisze, a może błędy leksykalne urządzam.(nie wiem jakie to ha!)

A co to za miejsce?
Gdzieś poza czasem
Gdzie tylko Kot zagląda czasem
I jakiś tylko taki znicz przy torowisku smętny mroczy
Ręce twoje
Ręce twoje przyjacielu na nim odbite.

Wszystko się od niechcenia tutaj tłoczy
Zeschłe drzewo i wyjące trawy.
Tak przypadkowo
i bardzo bez ładu.
Matka natura tu nawet palcem nie tknęła,
samo się tak to życie toczy
samo obraz układa,
bez czyjegoś widzimisię,
jakiegoś układu,
artystycznej wizji,
czy choćby lekkiej konsultacji.
Mozolnie kamienie ktoś tu dwa
wtoczył.
Może jeszcze przed Chrystusem,
a może przed zniczem.
Co już dawno zgasł, ale szkło trwa w zaroślach i huczy.

Rąk dziś do pacierza nikt nie składa,
na tacę nie prosi.
Tylko choć o jedno spojrzenie,
dotyk czyjejś dłoni,
ktoś się zaniepokoi,
ktoś tu coś ryśnię,
kamień toczy,
ziemie wzruszy.

A co to za miejsce?
Już pewnie nikt nie spyta.

Zniknęło gdzieś za szybą,
następna stacja, następne życia.

No przy okazji muszki to stare utwory, że tak się wyrażę, wkleję.

uwielbiam gitarę na starcie.

a tu dokładnie 3:12....mam ciarki nawet na moim obolałych plecach.

It's just a cigarette and it's just a Malboro Light.

2012-01-09T01:34:00.000-08:00

Papierosy. Melodie. Tęsknoty.
Czy jest coś przyjemniejszego niż okienny parapet?
Poranny smog wtłacza się do mojego mieszkania, poprzez na wpół zamknięte okno. Zamydla mi oczy i zatraca rzeczywistość. Tlenek węgla tego miasta. Rozmywa się telewizor, głowa powoli omyka się na łokciu, by po chwili upaść na poduszkę. Światło traci na wartości jak polska waluta. Robi się ciemniej i ciemniej. Stan omdlenia jest bliski. Mózg wariuje wysyłając tysiące sygnałów do wszystkich części mego ciała. Jednak nic nie reaguje. Zawieszony w między-czasie trwam i rozmyślam. O zeszłorocznej jesieni, o niekończącym się leci, i tych mokrych włosach. Dreszcz przechodzi mi po plecach. Staję się bezwładny, otacza mnie fuzja zapachów i smaków. Lewituje między nimi sięgając do tych ulubionych wskazującym palcem. Wyjadam je jak resztki ciasta z miski. Wyborne. Minęła godzina? Dzień? Sekunda?
Coś piecze mnie w palce. Papieros się wypalił. Czas na przemyślenia minął. Rzeczywistość bombarduje obrazem starej kamienicy z naprzeciwka. Gdzie chyba nikt nie mieszka. Rzeczywistość nie jest papierosem. Rzeczywistość jest chujowa.

Jeszcze tylko ta noc.

2012-01-07T02:07:00.000-08:00

I kiedy myślał że wszystko zaczyna się prostować, że zmierza ku dobremu, los właśnie wtedy robił mu psikusa i wywracał w miarę uregulowane życie do góry nogami. Momentami miał już wszystkiego dosyć. Gdyby umiał, chciałby zebrać to wszystko, spiąć wielka agrafką i spakować w jedną torbę, ale aktualnie się nie dało. Życie wydostawało się przez drobne otwory i rozlewało się na około jak przez dziurawą chochle.
Bez tych bezsennych nocy, bez tej całej sakralnej otoczki, bez uncji alkoholu, przyjmowanych w zgodzie z wskazówką zegara, musiał stać się zły.
Bez bodźców zewnętrznych nakręcających jego umysł, dających mu wszystko czego potrzebuje, popadał w szaleństwo. Narastające fantazję, zaczęły przyćmiewać realne życie i niszczyły wszystko co przez pewien czas tak skrzętnie budował.
Przyszłość nie istnieje, było tylko tu i teraz.
W tylko jemu znanych miejscach, uwalniał całą moc, jaką w sobie nosił. Darł się na kawałki, rozrzucając swoje spełniające się ego na wszystkie części tych posępnych przybytków.
Życie pulsowało mu w skroni, źrenice zachodziły krwią, dotyk szaleństwa niczym dotyk magicznej różdżki, sprawiał że znów zaczynał racjonalnie myśleć. Znów czuł płynącą w żyłach krew. Nie żył fantazjami, historiami wymyślonymi podczas tych chłodnych nocy z nią w łóżku. Gromadzona energia znajdowała ujście i wyznaczała nowy tor w życiu. Ścieżka która prędzej czy później znów zarośnie jego wianuszkiem kłamstw, pajęczyna sekretów.
Droga którą nie będzie mu dane kroczyć, jawi się aktualnie tak wyraźnie w jego głowie. Jest namacalna, jasna i wyraźna. Wystarczy iść. Wyciągnąć nogi i zrobić pierwszy krok. Ten najtrudniejszy. Ten aktualny. Ten krok tej chwili. Przez najbliższe godziny czuć będzie wyraźnie pod stopami ten znany grunt. Wyczuwać będzie każdy kamień czy nierówność. Jeszcze przez kilka chwil podążać nią będzie na oślep. Nie zważając na konsekwencje. Bez myślenia o dniu jutrzejszym. Dziś jest tylko dziś, a następna okazja może się już nie przydarzyć. Jeszcze tylko przez moment czuć będzie znajomy zapach, docierający tak wyraźnie do jego rozszerzonych nozdrzy. Jeszcze przez te parę chwil ciało jego przeszywać będą znajome bodźce. Jeszcze tylko ta noc, ta jedna noc.

It's Oh So Quiet!

2011-12-20T06:47:00.000-08:00

I kiedy jest tak cicho i przyjemnie.
Dzień roztacza nade mną wszystkie swoje fazy. Przelatuje samolot. Ktoś od rana montuje drzwi. Ćma spaceruje. Kierowca denerwuję się stojąc w korku. Woda od godziny kapie z kranu. Telewizor działa w trybie: mute.
I kiedy jest tak cicho i przyjemnie.
Coś mnie wypełnia. Coś przedziera się przez na wpół zamknięte powieki i wyświetla mi instalację życia. Z jarzeniówek i różowych przewodów. Tendencyjne połączenie, obraz współczesnej sztuki. Wizualizacja prawd i morałów, priorytetów i rzeczy zbędnych, zachowań behawioralnych i specyficznej mimiki twarzy. Rysuje zarodek i płynącą w pierwszej żyle krew. Pokazuje krzyki i światło dnia. Bezsenne noce, ze strachu przed ogromnym pająkiem i osiedlowe leki, związane z odrzuceniem. Namnaża pocałunki i rozterki. Pogody ducha i załamania nerwowe. Sieje zamęt, oraz wprowadza melancholie.
Tworzy się życie. Życie tylko naszego świata. Życie idealne. Nie skalane człowiekiem. Życie-marzenie.
I kiedy jest tak cicho i przyjemnie. Jestem pusty.
I przez dziesiąte ułamki sekund, poprzez jony dodatnie i ujemne i oddziaływanie atmosferyczne...składam się na nowo. Lutuje przewody i zgrywam anody. Łącze komórki kwasami nasyconymi i eliminuje nowotwór.
Kiedy jest tak cicho i przyjemnie.
Słyszę w głowie pieśń o bogactwie. O pływaniu w pieniądzach i seksie ze złotem.
I kiedy jest tak cicho i przyjemnie......

wtedy jestem Ja.

ps. żyje. a. może. żuje.

J.

2011-09-06T10:12:00.000-07:00

J. jest sentymentalna. Powraca w nasze ramiona tak nagle. Tym chłodnym porankiem i dusznym popołudniem. Że jak wracam, rozbieram się w drodze i zrzucam z siebie części garderoby....tej górnej oczywiście. Dolna mogłaby zakończyć się zbiorowym spazmem. "-Szukam pozytywnych wartości...-Co to znaczy? -Nic jesteśmy tu przecież dla przyjemności."Bo ja sobie tego nie wymyśliłem. J. powraca i określa nas na nowy rok. Dla mnie o tej porze się wszystko zaczyna. Zapowiedź to coś co lubię. Burze i gmatwanina. Żadnych stagnacji...Lato i Zima jest nudna. Ja potrzebuje lawiracji. J.i wiosna mnie fascynuje. Napełnia i inspiruje. Tworzy w mojej głowie nowe neurony i połączenia nerwowe. Odczuwanie staje się silniejsze. Ten zapach w powietrzu i te łzy po kątach. Ta beznadzieja i nadzieja. I ten wachlarz emocji. i ten zwiastun oczywistego...właśnie tego....bo,"... potem przyjdą noce, jak psy wierne, pod nasz dom"bo taka jest J."....zaczyna się się szkoła, a w knajpach zaczyna się życie..."MAM EMOCJONALNE WACHADEŁKOps.kocham życie. i nie wypowiadam na głos tej pory roku do końca września.

świt.

2011-08-26T05:01:00.000-07:00

Jest taki czas. Taka pora roku. Takie odczuwanie. Specyficzny smak powietrza.
Jest taki okres, kiedy wybudzić się nie można.
Kiedy wędruje ulicami o szóstej rano, miasto jeszcze śpi. Kot leniwie wychyla głowę z bramy, niepewnie jeszcze, obserwuje moje kroki. Gdzieś powoli rozchyla ktoś rolety, otwiera okna. Kamienice leniwie patrzą gdzieś przed siebie.
Jeszcze nikt się nie spieszy. Wtedy gdy spaceruje czuje ekscytacje. Dziwny dreszcz mi przechodzi po plecach, pojawia się mrowienie w stopach.
Jest taki czas, kiedy poranek jest rześki i chłodny, choć w południe będzie trzydzieści stopni. Kiedy drzewa przygotowują się pewnej zmiany. Kiedy życie powoli wyhamowuje.
I choć trwa jeszcze lato, a my jesteśmy dorośli, to ciągle kręci mnie w brzuchu na myśl o pierwszym września.

Z łańcuszkiem na szyji....

2011-08-24T11:00:00.000-07:00

....Dziewczyna charakteryzowała się tym, że miała pofarbowane na żółty-blond włosy z odrostem po całości. Upięte one były od połowy, a grzywka wyglądała jak grzebień i to ten z grubymi zębami, przyklejony do płata czołowego i ukazujący w szczelinach pozatykane pory. Lecz Krasny o tym nie wiedział. Nie widział tego. Na pierwszy rzut oka coś mu nie grało. Ale figurę miała niczego sobie. Fajna dupa, sobie pomyślał i bezwarunkowo zanurkował spojrzeniem w jej biuście. Bluzka była typu pół-golf z wyciętym kawałkiem w kształcie rombu, który odkrywał rowek, miejsce styku dwóch półkul biustowych, które Krasny tak kochał. Nie patrzył jeszcze na twarz, zamierzał to zrobić dopiero gdy znajdzie się w odległości takiej, że za beztroskie pływanie w jej cyckach mógł oberwać.
Anna. Tak miała na imię. Poznali się na jakiejś imprezie pracowniczej. Ona przyszła z kolegą, z którym pracują razem na dziale: kredyty biznesowe. Już wtedy wydawała mu się atrakcyjna. Nie zamienił wprawdzie z nią ani jednego słowa wtedy, ale spódnica mini, która była ciut za krótka jak na okoliczność, przyciągała go niczym czerwona płachta byka.
Zupełnie dobrze, że udało nam się w końcu spotkać, wyseplenił jak poparzeniec, szybko orientując się, że spociły mu się ręce, czoło i plecy, oraz trochę ciaśniej zrobiło mu się w spodniach, wszak był już na tyle blisko, aby dostrzec te dwa okazy w całej krasie.

A potem nie było już NIC. Każde jej słowo, niszczyło obraz, który wygenerował się w jego głowie. Już wszystko wyschło i ręce i czoło i plecy, w majtach się poluzowało, a myśli Krasnego skumulowały się tylko na jednym, na ucieczce! Już nawet obadał gdzie jest toaleta, żeby znaleźć jakąkolwiek wymówkę aby odejść od stolika i zwiać.
Jej usta zamykały się i otwierały kalając jego umysł. Mózg przypominał już gąbkę, ale kodował i kodował. Skanował jej zachowanie i gestykulacje dłoni, programował i zapisywał na dysku twardym kory mózgowej, jej słowa, spację i oddechy. Wszystko po to, aby w przyszłości ustrzec się owych postaci, wyciągniętych wprost z Dupowic Wielkich, z dalekiego wschodu Polski, z domu z dykty i gliny.
Obiecywał sobie że do końca życia nie zapomni jej wywodu, jej monologu i jej dialogu z samą sobą. NIGDY. Zapamiętał go i odtwarzał co jakiś czas, aby ustrzec się kobiet jej pokroju, z owłosiona cipeczką i odrostem, który nagle jako pierwszy staję przed jego oczami, kiedy o niej myśli.
A brzmiała Ona tak....cdn.

LUBIE TO!

Metamorfoza głównego bohatera .

2011-08-13T00:24:00.000-07:00

Zgłaszam nadużycie, bo życie się mi przejadło. Bo trąci sadłem i słoniną gdy bekam. I gdy liczę na coś to czas ucieka, a ja zwlekam. Aha i jeszcze zgłaszam nadużycie, bo bez majtek mi ktoś po chacie lata. Ja protestuje. Dziś już jestem porządny.
Nie mam zarostu i włosa siwego na skroni, ni słychu, ni widu. Oddech jest już świeży, poranna rosa obmyła mi stopy.
Podryw czas zacząć. Fryzurę żelem zwilżyć i kuleczkę pod pachę użyć. Ręce me czyste, przejrzyste spojrzenie. Ja dzisiaj jestem Twoim marzeniem. Twoją marą i spełnieniem. Że pucharek się sam napełnia jak się zjawiam. Szał cipek i spierzchnięte usta. Głowa po seksie pusta i sto numerków na raz.
To wszystko się w mej głowie roi i dzieli i mnoży. Bo miasto musi uważać, trzeba ostrzeżenie wysłać i aha zgłosić nadużycie, bo znów troszeczkę przedawkowałem życie. Za kołnierz wylewałem alkohole, ekscesy i poranne kłamstwa.
Dziś nożem odcinam to wszystko, dziadkową brzytwę do golenia w ręce chwytam i skrobie te brudy i nieudane próby. I wszystko pod strumień wody wkładam, spłukuje je dzisiaj, ten czas nieczysty i spojrzenie zamglone.
Że żartów już nie ma. Znowu kocham życie. Me wymalowane oko, dziś świeci się wyśmienicie. Samice wabi, w swe progi zaprasza. Jednym mrugnięciem dziś wygrywam BAL, i loterie fantową. Co los jest za złotóweczkę i główna nagroda rower, albo mikser znanej i lubiane firmy Klatronik. Dzisiaj mam stronnicze włosy i u boku owieczkę i...warkocz. Dziś jem tylko sushi. Popijam polopiryną, żal dziś ona zdusi. Że wydam fortunę, ale za to porucham. Kwaśna będzie to skóra, lepka i znoszona. Narkotyczna żona. O spojrzenie me prosi. Chyba z niej czas zrezygnować, znaleźć nowy cosik, jakąś świeżą cipkę. Czas zwęszyć zwierzynę.
Jak zaklęty z szafy ubrania wyrzucam, piastuję żelazko, do tkaniny rozgrzaną blachę przykładam i masuję koszulę. Z najdroższej bawełny. Z jedwabiem i ze złotą nicią i z niedostępnym składnikiem np. gównem jakiejś małpy, albo skrzydłem muchy co dwa dni żyję i zdycha i złapać ją można tylko po północy, gdy śpi.
Dziś me ciało zdobi wyjątkowość. Tkanina z Dubaju i Arabii Saudyjskiej. Przez Syberię i RPA sprowadzane, by było najdrożej jak się da. Bo dziś ja szukam żony. Krasny się żeni.
Jeszcze tylko ręce do pacierza składam i sam do siebie się modlę, bo Bogiem nagle się stałem. I już mam naprędce modlitwę i litanie i dni święte w kalendarzu zaznaczone na czerwono. Świat jak Magdalena me stopy myje, paznokcie przycina i za uchem drapie.

Chwila telefon. Aa taksóweczka, za kierką sam Chrystus, do Tanga mnie dziś prosi.

A ja w zęby róże wkładam i daję się porwać.

Ps. Muzycznie dziś PRINCE I KINGS OF LEON.....tyle że wykonuje Królowa.(tylko jedna)
no i z Glastonbury....ale to tylko tak do informacji.

tylko TO!

2011-08-11T13:09:00.000-07:00

Gdzieś schowałem to pod stołem...pod cyferblate, przed szkołą i przed czasem.

czasami kłamie.

Na straganie

2011-07-23T02:31:00.000-07:00

Piękny przegląd społeczeństwa....i osobowości.

Na straganie

Na straganie w dzień targowy
Takie słyszy się rozmowy:

"Może pan się o mnie oprze,
Pan tak więdnie, panie koprze."

"Cóż się dziwić, mój szczypiorku,
Leżę tutaj już od wtorku!"

Rzecze na to kalarepka:
"Spójrz na rzepę - ta jest krzepka!"

Groch po brzuszku rzepę klepie:
"Jak tam, rzepo? Coraz lepiej?"

"Dzięki, dzięki, panie grochu,
Jakoś żyje się po trochu.

Lecz pietruszka - z tą jest gorzej:
Blada, chuda, spać nie może."

"A to feler" -
Westchnął seler.

Burak stroni od cebuli,
A cebula doń się czuli:

"Mój Buraku, mój czerwony,
Czybyś nie chciał takiej żony?"

Burak tylko nos zatyka:
"Niech no pani prędzej zmyka,

Ja chcę żonę mieć buraczą,
Bo przy pani wszyscy płaczą."

"A to feler" -
Westchnął seler.

Naraz słychać głos fasoli:
"Gdzie się pani tu gramoli?!"

"Nie bądź dla mnie taka wielka" -
Odpowiada jej brukselka.

"Widzieliście, jaka krewka!" -
Zaperzyła się marchewka.

"Niech rozsądzi nas kapusta!"
"Co, kapusta?! Głowa pusta?!"

A kapusta rzecze smutnie:
"Moi drodzy, po co kłótnie,

Po co wasze swary głupie,
Wnet i tak zginiemy w zupie!"

"A to feler" -
Westchnął seler.

J.Brzechwa

robić sprzedaż.

2011-07-21T08:51:00.000-07:00

„A kiedy zabrakło amunicji pociechą stawały się słowa piosenki koleżeńskiej, żołnierskiej, prostej....Posłuchajmy”
A więc słuchajmy o sytuacji w jakiej się znalazłem, że nagle Ja Gustaw żyję sobie w 3 strefach czasowych i w 4 porach roku... i to naraz. Mentalnie zatrzymałem się gdzieś na przedwiośniu. Z racji że zawsze opóźniony jestem średnio o dobre trzy miesiące. Aktualnie winna być końcówka marca, zaczyna topnieć śnieg, który w tym roku zdecydowanie nie chcę odpuścić, a ja myślę o zbliżających się ciepłych miesiącach jako o zdecydowanie fajnym okresie w roku.
Tymczasem mamy już koniec lipca, pełnie lata, temperaturę miejscami jak w kwietniu, sytuacyjnie za chwilę znajdę się w subtropikalnym klimacie, a w pracy na dobre gości już jesień....no i jak tu nie zwariować?
Wychodząc rano zakładam sweter, bo na tzw. krótki rękaw - przesadka.
Wracając z pracy roztapiam się w środkach transportu miejskiego.
Natomiast przez osiem godzin po pas zatopiony jestem w porze roku jesień, która w branży odzieżowej już trwa i to od dobrych kilki tygodni.
A więc ja wariuje, ubierając się na cebulkę od rana, żeby pozbywać się wszystkich warstw wraz z mijającymi godzinami. Sprawnie lawirując między jesienna odzieżą, w trakcie ośmiu pracujących godzin, a kończę na zakupach filtrów pięćdziesiątek i kąpielówek, w ramach zbliżającego się urlopu.

Bo jak to mówi się w branży. WYPRZEDAŻ NAJWAŻNIEJSZĄ RZECZĄ JEST! I ROBI SPRZEDAŻ!

a na koniec lekka "grzeszna przyjemność" czyli Beyonce.
Niby to pop, ale zawsze na poziomie. Be. stąpa swoją ścieżką, nie przekształca się w Didżejkę kiedy wszystkich zalewa elektro szmira. Nagrywa soulowo-popową płytę z balladami, z lirycznymi kawałkami, no i z kawałkiem mocnego wokalu...,którym niewielu może się pochwalić.
próbeczka:

razem. Wrócimy.

2011-07-18T02:20:00.000-07:00

Powróćmy do korzeni. Do początku i do końca. Do ładu i do składu. Do dziecinnej niewinności, do zdartego kolana, do "bazy" gdzieś w krzakach i do tej końcówki wakacji. Wtedy co baloty siana same pod górę się toczyły. Powróćmy nieumyci, z obdartym łokciem, z kanapką z pasztetem w brudnych rękach trzymanych, z tym wołaniem na obiad w uszach, z paznokciem złamanym od grania w kapsle.
Powróćmy do kakao z aluminiowego garnuszka, do zapachu chleba i kiszonej kapusty. Z blachy. Do cięcia pokrzyw i wybieraniu jaj z kurnika i do tej chłonnej głowy, kodującej wszystko dookoła.
Powróćmy z nostalgią, z głową pełną planów, wypełnioną marzeniami o niecodziennych cudach i przyziemnych tęsknotach. O wycieczkach w nieznane, starych niewypałach gdzieś w lesie i tych pierwszych cyckach co piwnicy widziałeś. Pamiętasz, że wtedy świat był piękniejszy.
Choć problemem były przemoczone buty, nieprzyjście na obiad i bagna za Farą. Urastające do rangi kary więzienia. I ten wzrok matki, gdy wiesz że się już nie wykaraskasz i to oczekiwanie na wpierdol od ojca. "Czekanie ma również swój niewątpliwy urok".
Powróćmy z pomysłem na samego siebie, na palenie kartek nad klozetową muszlą, robienie ukradkiem zdjęć z balkonu, czy rzucanie jajkami w blok naprzeciwko.
Powróćmy do pierwszego łamania tabu, tych późnych rozmów na klatkowej ławce, tych pierwszych papierosów i smaku pierwszej dorosłości,gdzie dłuższe sikanie w krzakach było wyznacznikiem męskości.

Powróćmy do rodziny. Powróćmy do samych siebie. Powróćmy do macierzy. Powróćmy do prawdy.
"Boże chroń Polskę. Kit z Polską, chroń człowieka."

małe conieco na wakcyje.

2011-07-13T11:03:00.000-07:00

Krasny wyraźnie zaniepokojony sytuacją, spiął dupę, przeczesał włosy i z pretensją wypisaną dużymi literami na twarzy poszedł do szefa. Przedstawić mu podstawowe zasady obcowania, nauczyć sztuczek behawioralnych, oraz wrodzonych instynktów samozachowawczych, których nauczyć się nie da, ale to aktualnie miał w poważaniu. Bo jest krach na giełdzie, bo towar nie rotuję, bo WIG spada na łeb, na szyję i na ręce i boleśnie je sobie ściera. Bo jak babcia zawsze powtarzała: "z górki to hamulec tylko tylni, a lamusy zapodały ten przedni i ręczny na dodatek i leci teraz wszytko, ten gnój i malaria, te wszystkie podatki i zgredy zza biurek wprost na części ciała usytuowane od pasa w górę. A Wujek Dobra Rada powtarzał, że frank szwajcarski to nie dla wszystkich, że z chama ekonomisty nie zrobisz, i że jak on sobie nagle The Economist czyta, noty śledzi, specjalne okulary "zerówki" zakłada, że jest po uniwersytecie, akademii i studium zaocznym w trybie dziennym i stacjonarnym i eksternistycznym to jest już król i władca i ogólnie Balcerowicz mu liże stopy. A tu tak zwana "pizdeczka", kredycik się nagle w oczach mnoży, przez pączkowanie rata jego rośnie i zmienia liczebniki na bynajmniej nie liczby pierwsze. Tylko mnogie i z milionem zer. I w telewizji uczą jak teraz oszczędnie żyć bo cztery stówki nagle więcej, a bywa że i siedem stówek, i niedostatek jest i niedobór. Dzieciom zębów nie zalakują, tyłka nie wywiozą za morze i ścisk znów będzie w Auchon Komorniki, bo najtaniej ponoć jest. Krasny na samą myśl się otrząsną, dreszcz mu przeszedł aż do samej dupki, doła załapał i w krześle pozostał...."Co tam szef, przecież on tu rządzi" i wypił łyk zimnej kawy z automatu za złotóweczkę.

ps. spadam na weekend na macierze. do rodzicieli. i niech Frank będzie z wami...

break.

2011-07-10T03:01:00.000-07:00

przerwa wakacyjne.

Proszę bardzo. Dziękuje bardzo.

Zasypia bez żadnych proszków, wino w lodówce się chłodzi.

2011-06-22T01:08:00.000-07:00

Obudziłem się dzisiaj z tą piosenką...Pod powiekami i w uszach. Przy samych bębenkach, ktoś śpiewał mi tę melodię.
I tak trwałem w krainie pościel i kołder...Myśli uciekały gdzieś, nie dało się ich pozbierać, ogarnąć, skondensować w jeden tor.
Bo chyba coś przegapiłem. Jakiś pociąg odjechał beze mnie?
A może to tylko ktoś do ucha mi jad sączy? Okłamuje mnie, falsyfikaty mi podkłada, preparuje życie?

Przecież może być zajebiście! Bez wszystkich historii i nabuzowania. Bez zmyślania sobie życiorysów. Bez lewitowania pięć centymetrów ponad chodnikami, bez marzeń o słonecznej Portugalii. Bez pierdolenia o dupie Marynii i bez bezsensownego skandowania o beznadziei życia.
Czy nie można trwać w tym co się ma? Nie doszukiwać się we wszystkim filozoficznych teorii. Nie trwonić czasu na zastanawianie się, nie doszukiwać się lepszych dróg rozwiązania.

Życie pójdzie tak swoją ścieżka...nie patrząc na ludzkie pierdolenie.

ps. przepraszam za przekleństwa. Potrzebowałem dosadności.
ps2. lubię te słowa:"Zasypia bez żadnych proszków, wino w lodówce się chłodzi. "

z Tamtych stron.

2011-06-18T03:13:00.000-07:00

Tydzień w stolycy...na Mariensztacie....przed pałacykiem i nad Wisełką.
ale Wiecie lokalny patriota ze mnie i Wielkopolska, jak i bliscy mi ludzie na pierwszym miejscu. Zawsze.
Tydzień rozmaitości. Tydzień kontemplacji. I tydzień takiej ucieczki na specjalnych warunkach.

Pozdrawiam cię Warszawo.

Ps. przepraszam nie zabrałem aparatu. Nie posiadam w telefonie. Przez co nie robiłem sobie strit feszyn zdjęć z ręki.
Buźka
Ps2. Następny post już prozą będziem pisał. O biznesie w Polszy.

2011-06-10T03:17:00.000-07:00

Tak zaczynam! napisałem notkę i wyszedłem z kokonu...ale tekst zostawiam. Choć stan ducha już inny. Dzięki Ania.

na ocenie mieszkania.
Wyspa mała.
domostwo me i ocalenie.
Świat z kołder i pościeli.
Idylla z ambrozją, boskim trunkiem
Raj bez węża pod kołdrą
Bo wybór jest dziś jeden.
Nie ma rozstaju dróg
,ani rozterek i serc na rozdrożu.

Dziś chowam się z latarką pod koć
na tej małej wyspie.
Czytam zakazane księgi
i powracam do świata
bez komputeryzacji i systemu Android
bez żółci i jadu ludzkiego
i zakazanych zakazów.
Tam dziś wszystko jest moje.

wierze ze karmą trzeba się dzielić...za dużo tej dobrej ostatnio. Trzeba zrobić coś dla ludzi. I chyba wiem co.

.Pozdrawiam wszystkich czytających. Będą wiedzieć którzy.:)

Partykuła nieodmiennego Ja.

2011-06-08T12:38:00.000-07:00

Jak przez tramwaj się przemieszczam. Szukam dogodnego położenia. Na obserwację. Na rezerwację. Na te 25minut.
Jak wtedy kiedy jest burza i w oknie stoję. Jak dygoczę z zimna. Bo płytki, a nie ciepła deska na podłodze.
No i jeszcze jak niezmiennie chodzę swoją ścieżką, nie przechodzę pod rozłożoną drabiną i pod dwunożnym znakiem.
Jak wtedy, gdy się nie chce. I jak zęby nie pierwszej świeżości. A nogi chyba od parady.
Aha i może gdy naprawdę nie chce, ale że chce naprawdę, ale kłamie bo na złość robię.
Takie sobie partykuły w życiu układam i podkreślam nimi co ważne. Nieodmienne części mowy, zamieniam na własne. I kreuje siebie samego, takie własne Ja, bez rozmieniania się na drobne. Bez zmiękczenia na końcu i bez gramatycznej poprawności. Składnia jest dziś w kącie.
Siebie naprawiajmy, a nie ŚWIAT. on poczeka. Końca świata i tak nie będzie.

lubię cię Ania D.

Modysta MÓWI: ITALIA DOBRA NA WSZYSTKO!

Końca świata nie będzie.

2011-06-04T10:56:00.000-07:00

Końca świata nie widać.
Nie to na zawołanie
Że herbatę zamieszasz
i to się stanie.

I niebo nie goreje
Nie rozchodzi się z pod stóp ziemia
Zęby nie walą o siebie ze strachu
Dziś zbawienia nie ma.

Znów Bóg nie ratuje Nas od życia,
w tych odmętach pustych,
Durnej iskierki, przez soczewkę widocznej nie zgasi.
Chyba gdzieś w oddali tłucze się pociąg.
Nikt Nas dziś do nieba nie prosi.

Ta krucha rączka, co rzuciła kamień
Wtedy Pamiętasz?
Jak doniosłeś na mnie.
I te brudne ręce później, gdzieś w przydrożnych krzakach tak skrzętnie chowane.
Gorejące dłonie.
Zastrzyk dziś już nie wystarcza.
Lateksowe pokusy.
Demencja starcza.
Te wszystkie strachy, puste walizki.
I twój cień, co do dziś tak w rogu stoi.
A ta rozszalała rzeka? Przez którą przebrnąć nie było Ci dane.
Poczęcie niepokalane.
I jak zasłabłeś w kolejce.
Wiesz?
Dzisiaj ja twój krzyż na plecy wkładam.
Ten karawan.
Dziecięca bufonada.
I jeszcze ta zakaźna choroba, Pamiętasz?
Ja do dziś Obudzić się nie Mogę.

i pewne piosenki co kojarzą mi się bardzo z jednym (ulubionym) serialem.
no i wino różowe z kostką lodu i listkiem mięty.(chyba ulubiony drink na lato)

Pamiętasz....cz II

2011-05-28T10:44:00.000-07:00

.....Siedziałem wtedy na ryczce, z której tak łatwo można spaść i rozbić sobie brodę. „I kto z Tobą wtedy pojedzie do szpitala?”.I jeszcze dziś jak myłem tą lampę w kuchni, pamiętasz? Też to słyszałem. Dziesięć minut wcześniej przybył tata. Odpoczywał teraz na krześle przy stole. Czekał aż zagotuję się woda na kawę. Malował wtedy w zeszycie, takim starym, z drugiej szafki od lewej, z żółtymi kartkami i szara okładką, kobietę i łabędzia. Na ten sam wzór. Raz namalował panią, z bujnymi lokami i pełnym biustem. Wstydziłem się wtedy. Raz malował łabędzia. Z długa dostojną szyją, zamyślonego...pięknego ptaka. Wiem, że zmieniał tylko parę kresek i już opowiadał inna historie. O dziewczynie z lat jego młodości, albo o młodych co na jeziorze tej wiosny się wylęgły. Że mnie weźmie i pokaże, a jak się wychyle to zobaczę gniazdo,”byle bym do wody nie wlecioł”. Że są całe czarne i brzydkie jak z tej bajki, ale ich matka po toni pływa dumnie, wie przecież ona, że wyrosną z nich ładne dzieci. Dziadek siedział wtedy przy stole i strugał jabłko.

no i zawsze mam nadzieje, że z każdego da się zrobić człowieka. W najprostszym tego słowa znaczeniu.

dobre słowa:"znam słowa które jak atropina rozszerzają źrenice oczu"mej siostry.

pamiętasz....

2011-05-26T11:50:00.000-07:00

...Pamiętam te wakacje u babci, na wsi, ta sielanka. Jak w środku dnia coś wbrew porządku zrobić musiałem. Ta kąpiel w południe, co nie zwiastowała, ani ciepłej piżamy, ani kakao z rondelka. Takie sypane, gorzkie. Co dwie łyżeczki się sypie do kapki mleka w kubeczku i na końcu wlewa do gorącej kipieli. Spodnie włożyć musiałem na umyte ciało, co przyjemne nie było i wbrew zasadzie. Do miasta jechaliśmy, do lekarza zapewne, nie pamiętam. Poważne sprawy w oczach dziecka to jak w upał mama miała odświętną spódnice. Pamiętam te wakacje u babci, jak opuścić musiałem swój azyl w południe. Ten kokon dziecięcy, nienaruszony. Te ściany w malowany wzorek, nie w tapetę. Piec kaflowy, co wtedy w lipcu tak fajnie chłodził, jak plecami się o niego wsparłem. W domu zawsze pachniało kapustą. Kiszoną kapusta w aluminiowym garnku gotowanej, z pyrkami i na blasze. Tak gorąco wtedy w kuchni było. Otwarte okno nie pomagało. Pamiętam ten czas u babci i mieszkanie, gdzie nigdy "nie ściągajcie butów, bo przecież podłogi nie myłam" i zapach i zegar i wazon ze złotą różą na szafie. Stare radio na fale UKF, choć wtedy nie wiedziałem co to znaczy. Telewizor co strzelał jak się go włączało i na oknie zasunięte story, gdy film sensacyjny leciał.
Pamiętam tak dobrze ten czas i dzieciństwo, bardzo niewinne i wręcz idealne.

Tak dużo rozmawiam z ludźmi i ciągle nie wierze, że miałem tak dobrze.

ps.Mamy tak dobrze, bo mamy siebie.

Charlie Parker is a GOD

2011-05-25T00:27:00.000-07:00

To był długi miesiąc.
Zmieniam prace.
Nie mam gazu tydzień.
Kocham Dragon.

Ile trzeba wyciskać życie, by dostać się do jego esencji. Możliwe, że już się to stało, a ja po prostu nie zauważyłem. Może nie ma już co odnajdywać....No przecież jest ZAJEBIŚCIE!

ALL ABOUT JAZZ
Charlie Parker is a GOD!

Modysta mówi...
załóż dżinsowe szorty...wywiń je centymetr...słomkowy kapelusz...okulary na nos...i koszula w paski...
Świat ponoć czeka zawsze za rogiem.

ps będę pisał. I JUŻ.

Stormy Weather

2011-04-18T13:04:00.000-07:00

bez komentarz.:)

dream on dream on

2011-04-13T22:52:00.000-07:00

...Już od dobrych 50 dni woda leje się strumieniem w moim mieszkaniu. Zalewa posadzki, wybrzusza panele, tworzy w końcu 50cm warstwę wody. W moim mieszkaniu jest dziś mokro. Mam małą wyspę w postaci łóżka i cudowne krajobrazy w głowie. Zbutwiałe przewracające się przedmioty tworzą falę na taflii wody, która szumem rozbiją się o klif tapczana. Dziś strefa tropikalna for free. Zrywam egzotyczne owoce, tule drzewa, kwitną mi całe włosy. Zalewa mnie niezapomniana niezapominajka. Maluję obrazy i kłamie. Że już nie ma wojen i monogamii...W moim mieszkaniu jest dziś tsunami. Zadaję mi pytania o zeszłoroczne święta, brata się z psem. W moim mieszkaniu jest dziś gościniec. Woda nie kłamie dzisiaj. Dzisiaj woda ma imię. Cztery centymetry nad jej poziomem, unoszę się niesiony bryzą wydostającą się z otwartego okna. Cztery centymetry dzielą mnie do kurka. Cztery godziny sąsiedzi walą w drzwi. Cztery raz zmieniali buty. Cztery raz przecierałem oczy. Mara nie znika. Sen już jest jawą i częściom tej teraźniejszości. A ja spływam niesiony tym wszystkim i pewnie już nic mnie za zatrzyma.

ps.powrotów nie będzie.

.....że wraca miłość szczęśliwa....

2011-04-07T22:35:00.001-07:00

Dziś będzie muzycznie. modnie. I artystycznie.
A może w innej kolejności:)

bo piękna muzyka i choć kompletnie nie rozumiem słów, to znów kompletnie rozumiem odczucia.

KOLOROWANKA....lubię Pradę na ten sezon, lubię być zaskakiwany

ps.dobrze ze nie wywaliłem jeszcze wszystkich ciuchów z mego rave-szaleństwa. Przynajmniej mam co nosić teraz:)

a na koniec: artysta wielki Karol Radziszewski. Performer i Postać w jednym! Tłamszący granice w sztucę, buntownik stojący na barykadzie.

Zilustrował pięknie prozę Michała Zygmunta: "Lata walk ulicznych". I kiedy z bliska przyjrzałem się jego osobie, przewertowałem google i internet wzdłuż i wszerz, stwierdzam że cały ON wyjęty jest żywcem z tej książki.

Pozdrawiam

ps: Osiecka pisała: "że czasem tak bywa, że wraca miłość szczęśliwa"
ps2. kierowniczka mi to zacytowała, chyba wczoraj :)
ps3. podpisuję się łapami pod tym.

WIOSNA.nawet
nie spostrzegłem kiedy
zakwit
ły
drzewa .

Krasne Stawy.

2011-04-06T22:55:00.000-07:00

...Bo wyprowadził się do jakiejś dziczy, Dupowice-Babice, pod metropolie, gdzie faktycznie i spokój jest i zieleń, ale wolnych cipek mało! Wszystkie z dzieckiem u boku, bądź w wóziku, spacerują po chodniczku z POL-BRUK-u, z całym żywotem świętym w torbie, z psem u nogi i Bogiem nad głową. Maryjka całuję je w czółko i złotym deszczem je zalewa, błogosławioną manę z nieba zsyła, co by pokrzepić i dodać sił, wszak oddały się one całkowicie woli swego Pana. Na taką to już nawet spojrzeć nie możesz, dotknąć - wykluczone. Ona już ma swoją misję, już obrała swój szaniec. Zaobrączkowana, zapłodniona, odczłowieczona, duszę swą zamknęła w szafie. Zaczarowała się, tańce odprawia, szamańskie sztuczki stosuję i całe ciało jej śpiewa i mówi: że nie teraz, na pewno nie w tym życiu, nie w tym wcieleniu, nie w tej galaktyce. Ale Krasny wiedział, że kiedyś się odkuję, gdzieś na końcu jego móżdżku rodził się malutki plan, który wykluczał pracę w korporacji i cotygodniowe zakupy w centrum Ołszon-Komorniki, oraz innych tego typu placówek handlowych zbudowanych na planie super-hipermarketu. Że jak tylko trochę dzieci podrosną, to zdezerteruję je gdzieś do akademików, przedszkoli, płatnych gabinetów przetrzymywania dzieci. I już wtedy wszystkie cipki będą jego i wszystko się ziści, wszyściusieńko, a przede wszystkim to o czym marzy w czasie stosunku seksualnego, który istnieje ale w jednej pozycji i przez pięć minut.

Modowo, pieśniowo i artystycznie będzie jutro.....
czytała Krystyna Czubówna.

2011-04-04T22:52:00.000-07:00

Po co umierać, kiedy jeszcze się na dobre nie żyło. Paranoja zagląda mi do czaszki, szuka wsparcia, szuka punktu zaczepnego, szuka małej półki skalnej, na której może posadzić swą chudą dupę. W głowie wojna, a na zewnątrz wiosna. Rozpierdala koniunkturę na zimno i chłody. Fajerwerki zamiast ustępstw, fontanny zamiast wycofania, grzmoty zamiast wyciszenia. Zbliżająca się erupcja drąży pokłady skal zaległe gdzieś w żołądku i niżej położonych organach. Mózg paruję i ulatnia się do atmosfery. Skrapla się w stratosferze doznań i spada w postaci kwiatów lilii, zaplecionych naokoło wiklinowego kosza. Niebo goreje i rozdaje darmowy popcorn plus bilet na seans. Seans "2012" na żywo, na lajfie, na spontanie.

Rozlana herbata zostawia trwały ślad na surowym drewnie. Dobrze się dzieję. Choć ślad układa się w znak krzyża!

Macie muzę na starty i końce.

nonstop

2011-03-29T10:09:00.001-07:00

nie mogę przestać słuchać NIE MOGĘ!

NO i MODYSTA na koniec!

Chuda - zjadliwa, Niezdarna - już tłusta

2011-03-26T13:05:00.000-07:00

Stanisław Grochowiak

"Zaproszenie do miłości (I)"

Masz być półsenna Teraz masz być siwa
Przy młodej twarzy to będzie jak gołąb
Masz być napięta Tylko z twarzą gołą
Którą blask wznieca to znów cień obmywa
Masz być o świcie Teraz masz być bosa
Przez szron biegnąca jak przez niski ogień
Masz być zbłąkana Wciąż myląca drogę
Jak dym przyziemny lub sarna w zakosach

Masz być zgoniona Teraz masz być stara
Drepcząca w kółko z różańcem przy ustach
Chuda - zjadliwa
Niezdarna - już tłusta
W peruce
W chórze
W gniewie
W okularach
Idę do ciebie przez zbutwiałe sny
W ciżmach z ołowiu -- w koronie ze rdzy

Bo Grochowiak był mistrzem.
ps.zainspirowany I.Bo.

Interleave

2011-03-23T23:54:00.000-07:00

I jest tak ciepło, kiedy patrzę przez szybę w tramwaju i zamrożonych ludzi nie widzieć mi dane. I tak się fajnie składa perspektywa i widzę całe to miasto pod powiekami zielone.I jest tak ciepło w tą równonoc wiosenną, kiedy spacery urządzam nocne. I tak ciepło, że trencz rozpinam i koszulką świece. I tak ciepło przemykam gdzieś po uliczkach, w pustych tramwajach zaszywam się w krześle. I kiedy tak patrzę to cieszę się że jestem, że dane mi poznać jest EKG tego miasta. I jest tak ciepło gdy nocą włóczę się po mieście. W skroniach czuję tętno, pot spływa po plecach, a ja siedzę na zsypie kolejowym, w tę noc ciepłą i już czuję że blisko. Że nagość niedługo w naszych domach zagości...

tak łatwo uzależniam się od piosenek.

Modysta dziś zaszył się w krześle.

ps. widziałeś miłość?

Frank szwajcarski

2011-03-14T01:13:00.000-07:00

...Ponoć miał już tę knajpę miesiąc temu skończyć. Remont zaczął i końca nie widać, a tu okoliczność się zbliża, święta nadciągają, co wróżą wzrost liczby par na mieście. I dostatek i dobrobyt zagości, lęgnąć się będą pieniążki w kasie szuflady, a On sam będzie je doglądał i dotykiem ręki karmił...Święto to walentynki, łatwo się można ustawić, choćby na miesiąc, na prostą wyjść, na zero wyjść, a jakby jeszcze coś udało się z tego zarobić, to zawsze złotóweczka się na coś przyda.
Ale knajpa nie skończkona, rusztowanie stoi, murarza ani widu ani słychu, pustka zupełna. Ponoć dokończyć nie może bo się kasa skończyła, pracownik zastrajkował, czy zaległe wpłaty na konta niedokonane, ratę w banku trzeba spłacić, oddać co się zabrało. A złotóweczka niestabilna, a tu kredyt we frankach szwajcarskich. To pół Polski pod zastaw taki los wybrało, maklerami się nagle wszyscy stali. Akcję, wachania, nastroje śledzić zaczęli. Bankowość już mają w małym paluszku. I po kolei sobie żyły prują, gdy wzrost złotóweczki choć tyci zarejestrują.
W poprzednim ustroju to dolar wyznaczał trendy, tym razem zmieniliśmy walutę na franka! a złotóweczka jak w portfelu jest, tak była i chyba raczyć szybko go nie opuści.

Modysta mówi...Tulipany i SPACER
na SPACER tylko tak!

from: thesartorialist.blogspot.com

Kwiaty mojej Mimi, na regale, w dzbanie na wode.

ps. -słyszałeś...? -WIOSNA!

przedział 24-35

2011-02-23T10:54:00.001-08:00

Dziś oszalałem...wypełniając ankietę sklasyfikowano mój wiek jako przedział 24-35lat.
Nie rozumiem, wszak poprzedni przedział zamykał okres TYLKO pięciu lat,natomiast ten mój w sekundę umieścił mnie w jednym koszu razem z trzydziestolatkami.
Czy tak odbierają nas ludzie? Zapewne nie, natomiast biurokracja to już coś innego. Tam nie ma przebacz, nie ma taktów i nietaktów. Są za to suche fakty i proste schematy, które nakładają nam łatkę i oceniają, tworząc naszą wirtualną postać, wirtualne życie, gdzieś w kartotekach i dyskach twardych superkomputerów. Już nie jestem Gustawem, Gyrosem, baaa nawet nie jestem Grzegorzem! Jestem numer "ileśtam", trzydziestolatkiem z dużego miasta, zadowolony po części ze swojej pracy, płacący podatki, żyjący w wynajętym mieszkaniu...
CHCIAŁBYM ZNIKNĄĆ ZE WSZYSTKICH KARTOTEK ŚWIATA...dość egzystowania jako numer!
Mam ochotę spalić dowód, upozorować swoją własną śmierć i żyć bez przymusu robienia tych wszystkich papierkowych rzeczy.

Modysta mówi: Bądź sobą a będą Cie Kochać!
I taki trend na wiosne...uff dobrze że mam takie jeansy!

photos from thesartorialist.blogspot.com

-15

2011-02-22T22:48:00.001-08:00

nie chce mi się pisać na blogu...może to te minus piętnaście a może brak weny...

nie wiem...
ale obiecuję że się poprawie i coś skleję- mocnego!
a teraz link!

MOdysta mówi:
VOGUE!!!!!

MAMJUŻDOŚĆ

2011-02-14T23:14:00.001-08:00

Czym żyjemy my? A czym żyli oni? wybieram wczoraj!

whispering wind.

2011-02-13T01:28:00.000-08:00

Wczoraj miasto się relaksowało. Może tylko na Staszica, a może w całym Poznaniu, panowała atmosfera wyciszenia. Zza okna nie dochodziły do mnie żadne odgłosy. Trwałem zaklęty gdzieś w chwili i uwierzyć nie mogłem. Długo nie zwlekałem, ubrałem się, zabrałem psa i pobiegłem na zewnątrz. Jeżyce spały. Żywej duszy na dworze, brak odgłosów z imprezy organizowanej w ramach soboty. Brak samochodów przecinających światłami to zastygłe powietrze. Brak sikających po bramach żuli. Brak nocnych wędrowców zdążających do nocnego sklepu ulokowanego pod moimi oknami.
Taka nieznośna cisza. Z oddali nie dochodziły do moich uszu nawet odgłosy przejeżdżającej karetki, bądź innych służb uprzywilejowanych. KOMPLETNIE NIC.
Miasto zwolniło na chwilę i dało się poczuć to co można czujemy w letnie dni, kiedy to trwa jeszcze noc ale na horyzoncie już powoli widać zbliżający się wschód słońca. Wtedy też trwa taka wyczekująca cisza i pewnego rodzaju przygotowywanie się na nadchodzący dzień.
Wczoraj czuć było lato. Może nie w tak namacalnie, ale metafizycznie.

MODYSTA MÓWI:
Klasyka zagościła u mnie na dobre. I choć czasem spotkasz mnie z zielonych dresach, za dużym szalu i rozwiązanych butach, to jednak marynarka, klasyczne spodnie, oraz buty vintage od których jestem uzależniony częściej goszczą na moim ciele!
A dzisiejszą galerie sponsoruje thesartorialist.blogspot.com i smaczki jakie udało mi się tam wyłapać.
ENJOY!

ALL from thesartorialist.blogspot.com
ps.lubię kłamać na zawołanie.

ten krzyż kosztuję 159złotych.

2011-02-10T07:09:00.000-08:00

Tak łatwo jest umrzeć w samotności! bo nie trzeba nikomu w twarz patrzeć.
Trochę to egoistyczne i trochę słabe, a tak wielu wybiera taką właśnie drogę...

Modysta mówi: JEST SZTUKA!
Odkryłem Pana...może lepiej późno niż wcale, wszak osoba już z bogatym dorobkiem i doświadczeniem jeśli chodzi o art.Krzysztof Wałaszek, bo o nim mowa, uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby PWSSP (obecnie ASP) we Wrocławiu w 1989 roku. Jest wykładowcą na Wydziale Malarstwa i Rzeźby tej uczelni – prowadzi zajęcia z rysunku. Posługuje się różnymi technikami plastycznymi. W jego pracach ważną rolę odgrywa tekst. Podejmuje w nich tematykę współczesnej komercjalizacji życia społecznego oraz spłycenia czy wyczerpania takich pojęć jak wiara, patriotyzm czy rodzina.

KOCHAM WAS

tylko.

2011-02-08T13:15:00.000-08:00

Na wirtualnym szlaku się droczyć będziemy...
że za późno spełniamy swoje marzenia
że kroczyć nam jest fajnie tą samą ścieżką
, lecz zginąć razem to już nie wypada
i ciągle to wino nam sączyć razem trzeba.
papierosy palić na parapecie w kuchni,
dawno już wrzosy poschły w donicach
kłucić się nie trzeba choć diabeł kusi
w odmętach pamięci toczyć dla Ciebie będę
ołtarz z odłamków naszych wspomnień wspólnych
a wyznacznikiem będzie tylko uczucie
co trwać zapragnęło choć mu nie kazano
i jeszcze ci podam herbatę do łóżka byś nie zapomniała, że wciąż cię kocham.

po winie się słaniam
dla was

third sight

2011-01-31T22:54:00.000-08:00

Trzy Stopnie wtajemniczenia...
-na śniadanie i poranne kłótnie, gorzkie żale i brak cukru w kawie,
-na spacer w mroźny, mglisty dzień, kiedy słyszy się orszak dzieci wyrwanych z gehenny instytucji, widzi się poblask świateł drogowych, czuje wilgoć na powiekach i nie otwiera się oczu, bo to za łatwe...
-na niekończące się nocne upojenia, zatracanie się w miejscach które znają Twoje złe strony, rzucanie się w objęciach miasta, które nie dosypia.

śwęty józefie, żłobie święty

2011-01-31T10:27:00.000-08:00

W ramach wizyty u mojej siostry pozwoliłem sobie pożyczyć książkę, jak się okazało niskich lotów...Chodzi mianowicie o "Sex w wielkim mieście" i o fakt, że tym razem książka nie dorasta ekranizacji do pięt.Chaotyczna, miałka i niedająca się czytać.
Ale nie to jest najgorszym faktem. Książka zakupiona z gazetą Oliwia i to jeszcze za 9.99zł nie mogła okazać się fenomenem, wszak bestselerów do takich "magazynów" nie dokładają, ale seria "literatura w spódnicy" całkowicie mnie zabiła.
Na początku zastanawiałem się czy wypada mi czytać ową serie, bo ani ja spódnicy nie nosze, ani literaturą, tego nazwać nie można.
Ludzie niepewnie spoglądali na mnie, szukając rąbka falbanki wydobywającej się z pod i tak krótkiej kurtki. Spodziewali się może mini, ale jednak w końcu dawali za wygrana i odwracali głowę w ogólnym zdystansowaniu.
Myślcie, że będąc mężczyzną, zakazanym faktem jest czytanie tzw. serii dla kobiet?
Czy muszę czytać tylko kryminały, bądź "przegląd sportowy"?
Niepokojąca jest ogólnie cała ta seria. Większość kobiet chyba jednak jest za pewnym równouprawnieniem a seria "...w spódnicy" wyjątkowo sprowadzają rolę kobiety w pewne ramy.
Nie dosyć, że szufladkuje kobiety już na starcie, to jeszcze przydziela im tzw. literaturę niższa: romanse, komedyjki etc...
Przecież wiele z Was, czyta bardzo dobre książki, które bardzo często pożyczam przy okazji kawy:).
Dlaczego więc gazety w stylu:Tina, Pani Domu czy inna gospodyni, promuję wydawnictwo i uwłacza kobietą w ten sposób?
Na to pytanie nie mogę odpowiedzieć...Wiem jedno po przeczytaniu bodajże trzydziestu kartek wycipiłem dziadostwo w róg i niech wyje.

Modysta mówi: Bądź konsekwentny!
Luty poświęcam kreatywnej pracy. Odpuszczam szaleńcze balansowanie na granicy trzeźwości i upojenia, oraz odstawiam na kilka dni alkohol. Aktualnie to cztery dni, ale z racji iż od grudnia codzienne serwowałem sobie małe bądź większe procentowe smakołyki, to DUŻO!
Jestem umówiony na co najemniej trzy sesję...No i natchnęło mnie w tramwaju przecież. Śmiem nawet twierdzić, że jeśli uda mi się cały ten namaszczony w komunikacji miejskiej projekt, wybiorę się na wiosnę do Miejskiej Górki na pielgrzymkę. Może samochodową, ale jednak pielgrzymkę:)
i coś ładnego na koniec!

Storczyk

2011-01-21T07:53:00.000-08:00

Dzisiaj podsłuchałem jak jedna kobieta mówiła:"...jest taka zima, że jak wylejesz wrzątek od razu zamarza...". Trochę się przestraszyłem, wszak mówiła z takim przejęciem jak co najmniej za dwa dni miałby dojść do nas owy front...

Ale do rzeczy. Cudowny storczyk, który pół zimy stał w chłodnej kuchni na lodówce, chyba wystarczająco wymarzł, aby w końcu po rocznej abstynencji, zakwitł.
Moja mama powiedziała:"Zafunduj mu szok".
A więc ja funduje. Storczyk aktualnie znajduję się w SPA. Przy piecu, podlewany zraszaczem i moczony w wodzie, dokarmiany dożylnie nawozami, konserwantami i innymi podłościami, zmuszany jest do wypuszczenia pędu kwiatowego, co oczy ma łasić me przez długie tygodnie.
I stwierdzam, że z nim jak z człowiekiem.
Kiedy wynudzi się zalegiwaniem w domu. Kiedy kołdra i łóżko przestają być najważniejszą rzeczą w jego egzystencji, nagle wybucha.
Pęd kwiatowy wypuszcza i moczy gębę bynajmniej nie w wodzie, ale wódzie(bądź innym napoju alkoholowym), trwoni pieniądze, obiega miasto wzdłuż i wszerz, chwaląc się pięknym przyrodzeniem, które chwilowo pokazać może w pełnej okrasie...
A może lepiej było by cały czas żyć sprawiając sobie przyjemności? Chyba za krótko tu jesteśmy by z czego rezygnować i wyrzekać się wszystkiego, bo na starość zostanie nam tylko zgryźliwość i ból pleców.

Modysta mówi:
rozkwitnij na zimę !

TO JA!

2011-01-19T10:29:00.000-08:00

To o Mnie...odrzucam rękawice i wykładam karty na stół.

-przyleciałem z kosmosu, by pocieszać ludzi...
-oceniam ludzi po wyglądzie
-nigdy nie zwracam uwagi na imiona i nazwy miejscowości w książce. Najczęściej jest to dla mnie zlepek liter, których nie potrafię potem razem wymówić.
-do ok.18-tego roku życia babcia kupowała mi gumę rozpuszczalną, w obawie że ta "do żucia" cytuję:"stanie Ci na dołyszku", czyt. żołądku.
-jak żuję już gumę to wciągam balony do środka
-pochodzę z Gostynia, ale jestem Poznaniakiem.
-przerysowuje fakty. Jeśli opowiadam jakąś historie, dziel przez dwa, bądź cztery
-nie rozumiem interpunkcji
-bardzo lubię swoja pracę
-nie mam wyższego wykształcenia
-mam taką schize liczenia, zanim dojdę do celu, bądź zakładania się z rzeczami np. przejdę przejściem podziemnym, nim jakiś tam samochód dojedzie do zakrętu.
-podsłuchuje ludzi w tramwaju.
-nie używam mp3
-uwielbiam stare słowa, stare przedmioty etc.(od dziś słówko wielbie:bisurmanić)
-doskonale władam gwarą wielkopolską
-zmieniam styl co 3 miesiące, koncepcje na siebie co miesiąc, zdanie co chwile
-boje się swoich snów
-żyję w ciągłym śnie, a podczas snu myślę, że to jawa.
-przechodzą na czerwonym świetle.
-przestrzegam wiele staromodnych zasad
-cenie moją rodzinę
-bardzo lubię wino wytrawne
-jestem idealistą
-lubię wędrować po Poznaniu...-Dragon .
-w cudzych domach uwielbiam kuchnie...
-śpię w pozycji embrionalnej, bądź jak w trumnie
-kocham Grochowiaka i
-papierosy w oknie
-mam psa
-bryluje w towarzystwie
-ulubione kanały to Zone Europa i TVP Kultura
-sikam bez trzymanki

-aha i żyję w swoim własnym świecie marzeń i jestem męczennikiem swojej epoki

Moby towarzyszył mi przy wszystkich ważnych momentach w życiu.

a to Ja na co dzień i od święta!

na kreatywnie.

2011-01-16T02:40:00.000-08:00

Bo żeby żyć trzeba tworzyć.
Wracam na świeżo, do stylizowania, sesji zdjęciowych i całego szaleństwa związanego z modą. W pracy minął okres umowy na tzw. próbne, dlatego mogę trochę poluzować gacie i oddać się krainie fantazji sennych...
Mam nadzieje, że oszaleje!
Modysta dziś Wam daję foty!

Foto.Sebastian Zieliński
medelka.Alicja Śmigielska
stylizacje i koncept. GYRO!

w głowie.

2011-01-14T11:03:00.000-08:00

To się dzieje tylko w mojej głowie.

2011-01-11T10:42:00.000-08:00

Zapisany byłem na audiencję u papieża
,że Jezus wcale nie umarł.
Ja mam ropę na sercu, krzyż noszę na barkach.
Plastikowe życie z bateryjką w plecach.

Ostatnio otacza mnie moc przypadków. Przypadkowo chowam głowę w piasek, przypadkowo śpiewam na całe gardło, w tramwaju, gdzie ludzie myślą, żem szaleniec, żem głupek.
Zombie opanowały już do końca to miasta.
Uciekać bym chciał, od śniegu i mrozu, ale gdy tylko rozpędzam się i biegnę, podkłada ktoś pod nogi me ślizgawki i gołoledzie. Przymioty zimy-tej kur**y i suki.

Na całe gardło dziś krzyczeć chcę, że w głowie mojej nuklearna wojna, że gęsi wyleciały za morze, że już nigdy nie zobaczę wiosny.
Na całe gardło krzyczę dziś, że miłość to nie puzzle, że skleisz na brystolu kawałek po kawałku, układanka z uczuć. I oglądać móc będziesz na boazerii w korytarzu, w mieszkaniu, gdzieś w bloku, gdzie nie mieszka szatan.

Jezus nie umarł, bo dziś konam ja.
Artysta-plastyk, malarz-wirtuoz, żywiciel-martwych, stadium i rozwój.
Zabiłem już nudę, w gównie mieszka diabeł, ja już tylko złote sukna zakładam i błądze po otchłani mej i obrazy tworzę, światy układam i bajkę pisze o Jasiu i wiedźmie. Jak jej uciekłem, zabiłem i zjadłem, ręce odciąłem i pieściłem nimi swe boskie ciało.
Sam Apollo mi się z nieba przyglądał i spływał na mnie strumień uniesień.

Dziś już namaszczony jestem, złote runo pod pazuchą nosze, nicią Ariadny swe sukna zlepiam i ambrozję piję, w boskim uniesieniu.
Od dziś dyzlekcję i zgryz krzywy do kufra chowam, bom ja nie umarł, ale zmartwych powrócił.

Modysta mówi:
dziś bądź sobą i utnij sobie pogawędkę z Czortem. Dusze zaprzedaj, na drobne się rozmień i zacznij oddychać, bo jutra już nie ma. Nie ma już mody, jest tylko orgazm.

Happy-end!

2011-01-02T01:34:00.000-08:00

Zakończył się rok 2010.
Miejsce na podsumowania raczej nie będzie; "stary" się kończy "nowy" zaczyna i nie ma co płakać, bić na alarm, czy stawiać barykady...
Czas realizować noworoczne postanowienia i znów wystawić twarz na mroźny styczniowy wiatr! Czas otrząsnąć się i stanowczo wkroczyć w ten możliwe, że lepszy 2011rok!

Często zastanawiały mnie możliwe przesądy związane z całą tą sylwestrową otoczką.
Czy jeśli przespałem cały nowy rok to znaczy, że przez kolejne 365 dni będę spał siedemnaście godzin na dobę?
Lub zwyczajnie żyć będę w swoim wyimaginowanym świecie wprost z moich katastroficznych snów.
A może po prostu przejdę w czas stagnacji i wyciszenia?

Ponoć 21 stycznia 2011, przypada najgorszy dzień w roku. Pewien uczony wyznaczył, że ostatni poniedziałek pełnego styczniowego tygodnia to właśnie tzw. Blue Monday.
Arnall wyznaczał datę najgorszego dnia roku za pomocą wzoru matematycznego uwzględniającego czynniki meteorologiczne (krótki dzień, niskie nasłonecznienie), psychologiczne (świadomość niedotrzymania postanowień noworocznych) i ekonomiczne (czas, który upłynął od Bożego Narodzenia powoduje, że kończą się terminy płatności kredytów związanych z zakupami świątecznymi).Chyba wystarczy więc przeczekać te 3 tygodnie, plus "smutny poniedziałek" i powoli wyciągać z szafy wiosenny trencz!

Z racji wymyślenia nowego siebie na nowy rok, rezygnuje oficjalnie z jednej nowinki technicznej naszych czasów.(Co rok będzie to inna nowinka-w tym roku odsyłam na dno kredensu, wszystkie możliwe przenośne odtwarzacze mp3, radia czy inne mobilne nośniki muzyczne.)
Jako męczennik swojej epoki, zmieniam się, aby na nowo propagować takie rzeczy jak wysyłanie listów, dzwonienie z budki telefonicznej, czy czytanie książek zamiast oglądania TV. Mam tylko nadzieje, że przetrwam ze swoimi postanowieniami dłużej niż do 21-go stycznia, wtedy już będzie z górki, a nie pod nią.

Teraz parę fajnych zdjęć połączonych z życzeniami, no i ogólnie lubię WAS!
A zdjęcia i Dla Pań i Dla Panów i Dla Wszystkich...ładnie, modnie i na temat.

Carine Roitfeld odeszła z francuskiego Vogue-a!

2010-12-19T03:03:00.000-08:00

Carine Roitfeld odeszła z francuskiego Vogue-a!
"Vogue to JA!" Jeszcze do niedawna tak mówiła znana redaktor naczelna największego pisma o modzie. Pod jej kierownictwem Vogue stał się światowym wzorcem.
Carine Roitfeld zasłynęła wspaniałym zmysłem estetycznym oraz talentem stylistycznym. Podczas swojej kariery jak i przed nią pracowała z największymi. Zarówno z Tomem Fordem, jak i z Mario Testino łączą ją nie tylko stosunki zawodowe, ale i przyjacielskie.
Przypuszcza się, że powody odejścia mogą być dwa. Pierwszym jest słaba sprzedajność pisma- francuskie wydanie rozchodzi się w nakładzie ok. 100tys. egzemplarzy. Naciski ze strony wydawcy mogły spowodować, iż osoba jaką niewątpliwie jest Carine nie zdecydowała się zmienić formuły magazynu na bardziej komercyjny.
Drugim powodem jest prawdopodobny powrót "naczelnej" do prawdziwego obcowania z modą. Marka Toma Forda ma rozwinąć się o linię damską, za którą odpowiedzialna miałaby być sama Roitfield.
Tak czy inaczej kończy się pewna dekada na europejskim rynku VOGUE-a. Carine sprawiła, iż francuskie wydanie stało się tym wzorcowym, a osoby które często promowała w "swoim" magazynie, stawały się później wielkimi świata mody.

Kilka zdjęć prezentujących niezastąpioną Carin. Jej nienaganny styl oraz dbałość o detale bije z każdego zdjęcia.

BERLIN STRASSE!

2010-12-18T01:36:00.000-08:00

BERLIN-WSCHÓD, odbudowany i stworzony na nowo po upadku muru. Modernizm połączony z klasycyzmem, nonszalancja artystyczna, lecz też pewne przemyślane zamiary, mające na celu uatrakcyjnienie stroju/otoczenia.
Być mieszkańcem wschodniego Berlina, to mieć swój własny indywidualny styl, spełniać się kreatywnie, wykonywać niszowy zawód, bądź podążać post-komunistycznymi ulicami i podziwiać piękno betonowego świata, tak dobrze przyswojonego i zmienionego na potrzeby XXI wieku.
Dziś jesteśmy brudni, uwaleni farbą po skończonej street artowej akcji, ubrani jakbyśmy nie rozstawali się z owymi częściami garderoby.
Miejmy swoje ulubione rzeczy i nośmy je jako coś swojego, jak własność, jako element nas samych.
BERLIN

Na KONIEC!
Carine Roitfeld odeszła z paryskiego Vogue-a!!!!!!!!
Kto zajmie jej miejsce?Co to będzie za osoba?Co dalej z Carine?Oraz DLACZEGO odeszła?
Czekam z niecierpliwością na pierwsze interview!!!

Pokazowe lowe

2010-12-17T00:18:00.000-08:00

Przedstawiam Wam, jedyny i niepowtarzalny, okraszony mym lubieżnym komentarzykiem zwiastun tego wszystkiego co będzie się działo wiosną i latem 2011.
Każdy niech weźmie coś dla siebie i życzę miłego oglądania.

Królowa jest tylko jedna!

Jak zwykle najlepsze printy, tekstury, wykończenia i detale. Bardzo nowatorska kolekcja, choć nie wiem czy nowatorska jeśli chodzi o markę...

Obrusy, firany, zasłony...Bardzo kobieca, bardzo dla wszystkich.

Marc Jacobs wprowadza za każdym razem niesamowite tchnienie w dinozaura jakim jest LV. Spektrum kolorów, materiałów, technik i inspiracji wprowadza w zachwyt. Wielu projektantów nawiązuje do egzotycznej kobiety, do azjatyckiej kobiety...Czyżby to będzie obraz sylwetki kobiecej na ulicach w lato 2011?

Bardzo przyjemna postać kobiety, znów czuć pewien powiew egzotyki, tym razem bardziej stonowany, schowany pod klasycznym trenczem. Szczerze przyznać muszę, iż projekty Marca dla LV są zawsze o niebo lepsze.

Galliano ogląda się dla Galliano. Dla wariacji na temat kobiecości...Tym razem kobiety malarki, kobiety na przestrzeni epok, kobiecie artystycznej, kobiecie z portretu...

I jedna z moich ulubionych na sezon letni. Victor&Rolf. Zajebiście przewałkowany temat męskich koszul, zyskuję nową siłę. Kobieta silna, męska, klasyczna sylwetka, z finałowymi wariacjami z które kocham markę.

Spodziewałem się odgrzewanego kotleta, a zobaczyłem coś niesamowitego. Sukienki składające z dwóch rożnych rodzajów materiałów, są BARDZO ZJAWISKOWE i zajebiście kobiece. Wszystko jest proste, ale bardzo bardzo spektakularne. Wielka zaskoczka:)

Fajna męska kolekcja, spektakularnie pokazana na kobietach. Dużo wzorców zaczerpniętych z Japonii, która wydaję się pewnym motywem przewodnim na wiosnę/lato2011.Lubie to!

Perełka. SO 80's, so punk, so for me !!!!

I Balmain, który wg. mnie odcina kupony od swoich poprzednich kolekcji...

Givenchy. Prezentuję przedłużenia tiulowe rękawów oraz spodni czy spódnic. Wg. to jest pewniak, który przejdzie do mody ulicznej. Pojawia się w tak wieli fashion show, iż sieciówki na pewno przyswoją je na swój sposób.

Czerpcie inspirację, znajdujcie łączące się elementy i już dziś wybierzcie się na szał lumpeksowy, wszak narazie tylko tam znajdziemy fragmenty układanki jaką jest moda na sezon wiosna lato 2011. A więc PUNK, EGZOTYKA i TIULOWE PRZEDŁUŻENIA niech lekkie wam będą!

wieczna zmarzlina

2010-12-16T03:12:00.000-08:00

Jak cudownie jest odnaleźć siebie samego na nowo. To jak wygrzebać gdzieś na starym strychu zakurzoną marynarkę od Diora, bądź w lumpeksie znaleźć coś czego nigdy byśmy się nie spodziewali, albo wpaść przypadkiem na kawę do kawiarni i zostać do rana gdzieś na imprezie. Z nowo poznanymi ludźmi. Z nowo wykreowanym sobą.
Bo czy tacy nie jesteśmy? Nie tworzymy się na nowo i od nowa dla każdego?Nie zakładamy okazjonalnej maski w pewne miejsca?
I choć wydajemy się być tak oryginalni i tak nowatorscy, oraz otwarci, to jednak przeszywamy sobie co chwile twarze innym całunem, żeby w świecie składającym się z stereotypów i schematycznego myślenia, zostać odebranym dobrze.
Poczujmy choć na chwile zew wolności.
Póki jest śnieg odciskajmy na nim ślad aniołka, bądź dotykajmy językiem zimnego metalowego słupka. Cieszmy się jak dzieci wtedy, kiedy naprawdę się tak czujemy...i mnóżmy radość.
Może to wpływ grudnia, a może lekkiej kurwiczki, która ze mnie ulotniła się dziś choć wiem, że tylko na chwile.
To Carpe diem, a może Karpie ziem LOL.

Modysta mówi:
Mam nowego bloga. Raczej nową szatę, jest piękna, boska i ma obrazek on the top.
Namalowany w programie komputerowym paint. Tylko jego umiem obsługiwać. Ogólnie to chyba wszystko jest super.
Wczoraj na facebook, zrobiłem spektrum wszystkich cenionych projektantów mody, są to filmiki z moim pięknym, ale za to krótkim komentarzem. Bardzo zapraszam na moją tablicę.
a teraz trochę Vintage ciuchów wprost z jakandjill.com!

na zero.

2010-12-07T22:23:00.000-08:00

Bo My musimy wyjść na zero. Wojna Nam wszystko zabrała, więc zgadzamy się charować za złotówkę, dwa złote. Tysiące nadgodzin, prace dorywcze, zamiatanie gówna.
Żyjemy pracą, żeby na zero chociaż wyszło, na zero...Zero jest w nas natomiast ambicji i parcia na szkło(oczywiście w tym dobrym znaczeniu). Wymiociny narodowe, wszyscy pozamykali się w swoich mieszkaniach za milion dolarów...zima stuleci, styczeń tysiąclecia, minus czterdzieści w cieniu. 9tyś. za metr kwadratowy, plus tysiąc za balkon od metra, choć on ma tylko dwa.
Bluszcze, donice, pachnące wrzosy. Kumpelstwo z sąsiadami celem stworzenia połączonej ekspozycji. Ikebana z pelargonii. Ziarenka sieją. Otaczają to wszystko matą a'la bambus, z drewna naturalnego sosna, wyciętego z lasów dziewiczych. Gdzie natura rządzi niewidzialną ręką rynku. Kreują własne wiszący ogrody, na wzór tych antycznych, miejsce spotkań i kultu. Kamuflują się potem tam i wynaturzają. Piją zielone herbatki, hibiskus, mięta. Kładą brykity pod grilla. Mikro ojczyzna z makro zielenią. Oni i cały ich świat na dwóch metrach kwadratowych. Idylla, mały paradise z neonem nad wejściem. Tulipany i fiołki, daglezje multikolor, a wszystko przepasane wstęgą miedzą zieloną, na niej z rzadka ciche gruszę siedzą.

Metodysta mówi: bądź Dandysem, bądź modern.
Uspokojony chwilowym wzrostem temperatury...z minus czternaście, na minus dwa, z pasją szaleńca, tworzę piękne monochromatyczne struktury w języku komputerowym paint, żeby to ludzie wiedzieli że można. Że będę ciągle jednak w pewnym stopniu prekursorem, że będę trochę zakrzywiał obraz polskich sklepów, który opanował klasyczny szał beżu, brązów i innych materiałów rodem z żakietów i garniturów. Będę ciągle bawił się formą, uciekając od proporcjonalności narzucającej nam mundurkowy charakter.
Więc zainspiruj się i jak jeszcze raz ruszysz w przedświąteczny szał, zadecyduj, czy czasem nie fajniej było by odwiedzić concept store, bądź znaleźć jakąś perełkę na stronie internetowej...
ps.kiedy chodzi o szampana, preferuję bąbelki.

nic dwa razy się nie zdarza i nie zdarzy...

2010-12-02T22:33:00.000-08:00

Nic dwa razy się nie zdarza i nie zdarzy....

,ale ja miewam deja vu.

ps.suck my high heels.

na piątek!

ps. można skakać!

JE
STEM
WR
A
ŻLIW
Y.

Wezwanie do miłości.

2010-11-30T22:47:00.000-08:00

"Czy wierzę w miłość? Miłość jest nie do wierzenia, tylko do praktykowania. Nigdy też nie pisałem o miłości."
To dziwne, że nazwanie pewnego symptomu u człowieka, zrodziło tak wiele późniejszych komplikacji i dramatów. Za nią przelewano krew, wynoszono na ołtarze, ścinano głowy, palono na stosach, dla niej pisano opasłe tomy książek, obierano sobie życie, tworzono całą genealogie słowa.
A to tylko słowo.
Z cytatem, którym zacząłem ten wpis, zgadzam się w stu procentach.
Ile naiwnych księżniczek, umierało z zasuszoną błoną dziewiczą, wierząc w miłość?
Ile pobitych partnerów czekało w domach, ciągle wierząc, że ON/ONA się zmieni?
Ile par trwać musi w stagnacji, wierząc, że może w końcu miłość wróci?
Ilu chorych umierało, wierząc w magiczną moc miłości?
...

W miłość się nie wierzy, miłość się praktykuję. Odczuwa się ją i doświadcza.
Przeżywa się, buduję się dla niej pewną przyszłość, walczy się o nią.
Miłość nie jest słowem. Nie jest reakcją chemiczną, zachodzącą w naszym mózgu. Miłość nie jest wytłumaczeniem, nie jest symptomem. Nie jest teorią.
Miłość się praktykuje.

"Dla zakochanych to samo staranie-co dla umarłych,
Desek potrzeba zaledwie sześć,
Ta sama ilość przyćmionego światła.

Dla zakochanych te same zasługi-co dla umarłych,
Pokój z miłością otoczcie z bojaźnią,
Dzieciom zabrońcie przystępu.

Dla zakochanych-posępnych w radości-te same suknie.
Nim drzwi zatrzasną,
Nim zasypią ziemie,
Najcięższy brokat opadnie z ich ciał"

Wszyscy z Nas szukają na pewien sposób miłości, bądź myślą że ona ich znajdzie. Głupota. Miłość to nie postać, która przemierza świat i czeka tylko by kogoś znaleźć.
Jeśli będziemy sami chcieli, to się pojawi. Ale na pewno nie jako termin, ani słowa. To nie będzie wtedy miłość.

Modysta Mówi:
W zimie ubieraj się w Justina.
Właśnie zostałem viceJustinem Polska a.d. 2010. Na wielkopolskę jestem zatem ich cudownych ambasadorem. Ciepłe dresy i bawełniane bluzy niech okadzają wasze spocone klatki piersiowe w te zimowe dni. Niech cotton wam lekkim będzie i przyniesie czołu pot, podczas praktykowania miłości.
Zakładać JustiniloveU i gnać do SQ, wszak z 17-18 zagoszczą tam chłopacy z SIMIAN MOBILE DISCO.
ps. nasycić oczy zdjęciami i szukać na face.
ps2Hustler jako HIT HITÓW WSZECHŚWIATA.

Produkt finalny.

2010-11-29T22:45:00.000-08:00

Jestem już skończeniem. Znaczy się, że wychodzę na prostą, że zakończyłem etap podróży, że znalazłem stację dokującą, że jestem produktem finalnym.

Produktem Finalnym tej rzeczywistości. Męczennikiem dla mas, dla ogółu, dla popkultury.
Żyjąc myślami poza swoim spektrum czasowym, co rusz wzruszam się widząc najmniejszą zmianę retro na danej rzeczy. Jestem paranoikiem. Tak bardzo czuję się wyalienowany, że muszę sobie stwarzać w głowie ułudę. Musze mieć swój zastępczy świat, do którego uciekam i w którym znajduję pocieszenie, muszę mieć swój matrix. Razem z łykaniem tabletek, nie czerwonej, nie niebieskiej, ale zwykłej, na cierpienia dnia ówczesnego.

Modysta mówi:
Ja wychodząc z założenia, że przepiękną estetyką i fizjologią swej osoby, mogę pokonać wszystko, tworzę cudownie wyglądający wymiar, znajdujący się w strefie klimatycznej południe, gdzieś na styku lat 50-tych z 60-tymi. Piękna rzeczywistość, z kulturą, sztuką i obyczajem.
Zamykam się tam na złe miesiące zimy, malując obrazy, akwarelą i pisakiem.
Jak wspomniałem ja już jestem skończonym produktem. Nie chcę już ewoluować, nie chce kolejnych etapów rozwoju. Z własną głową, ideą, priorytetami i spójną koncepcją zajdę daleko...daleko poza tą rzeczywistość.
PS.wszyscy najbardziej znani i cenieni ludzie, wypowiadają się w wywiadach, że czują iż żyją nie w swojej epoce. Jedni ją wyprzedzają, inni umierają z tęsknoty za tym co odeszło. I ja ich rozumiem.
W sercu mam skowyt a na dłoniach mam róże.

ps.the kills jest terapią.

Contemporary punk!

2010-11-24T09:31:00.000-08:00

Wstaję przed ósmą, a może bardzo długo po siódmej. Dopijam kawę zalaną przez nią w biegu. Śniadanie zupełnie nie wartościowe, bądź tylko na pozór. Że owoce suszone i pełnoziarnisty wyrób. Ktoś obsypał bułkę słonecznikiem. Budzę się dla popkultury. Dla Big Maca. Moim marzeniem jest zainstalowanie systemu kamer w sypialni, celem zarejestrowania wyrazu mojej twarzy każdego ranka. Twarzy pokonanej przez masową konsumpcje gówna. Z podpisanym cyrografem z colą, na powiece. Z pokazem slajdów, wprost z głupich seriali, na siatkówce. Z wymazem śmieciowego żarcia na języku i z zaczerwienionym nosem, od zbyt częstego pomagania sobie w tym życiu. Kolaż, który maluje mi się każdego ranka na buzi, uwypukla dręczący mnie nocą problem. A nocą nie śpię. Leże jak hostia święta, na tacy sypialnianego łóżka i łapie uciekające ode mnie sny. Nie pragnąłem żyć w XXIwieku. Jestem męczennikiem swojej epoki. Zamknięty w miejscu, którego szczerze nie znoszę.
Zaczynam dobierać garderobę do sytuacji pogodowej na zewnątrz. Jestem stary. Boję się zgrzytów mych kości, więc zakładam kalesony. Ciepły sweter by zakryć nerki. Zimowy kapelusz, bądź czapkę czarną, zwykłą, za złotówkę.
Gdzie podziały się gołe klaty? Jeansy tak wąskie, że przebijały żyły w postaci podłużnych wypustek? Gdzie łańcuchy okalające mą szyję niczym ciernie głowę Chrystusa?
Wszystko się wykoleiło.

Modysta mówi:
właśnie minęła mi jesienna depresja. Odnalazłem nowego siebie. Pracowitego siebie. kreatywnie spełniającego się w pracy. Ładnego siebie.
Pewna sieć sklepowa podpatruję mojego facebooka i robi kolekcje dla innych.
Bądź jak gyro, winno brzmieć hasło...
Outfit1 gyro w mięsnej i ciach szyją. print na tshirice, rurki, marynarka.
Kocham ten styl i nie zmienię go już nigdy.
Ja odnalazłem siebie. Nastawiłem się na miesiące ciemności, marznięcia i śniegu w butach. Nauczyłem się na nowo.
ps.kocham białe jeansy, jeszcze nie mam,ale mieć będę.
ps2.kolejne nowe buty.<3

4pory roku.

2010-11-07T23:27:00.001-08:00

Wszystko się wykoleiło. Człowiek jest jak jebane pory roku. Rodzi się wiosną, a umiera jesienią.W czasie najgorętszego okresu życia, haruję jak wół, w pocie czoła, w czasie niekończącego się lata, żeby podczas jesieni, która znikła już w strefie klimatycznej Polska, stać w kolejkach do lekarzy, mentorów i wróżbitów z Ezo.tv.
I właśnie jesień boli najbardziej. Włosy wypadają nam jak liście drzewa-klon. Przypruszeni pierwszym szronem-szarzejemy, marszczymy się niczym nigdy nie zebrane owoce w sadzie.
Ja jestem jabłonią. Pozostawiam po sobie plon, ale nie zebrany przez nikogo. Patrze jak moje dzieci się starzeją, niechciane,nielubiane, marszczą się gdzieś na światowej łące, w kosmicznym sadzie.
Wszyscy w końcu wylądujemy na kompostowniku tej galaktyki, tyle że ja nigdy się nie przetworze. Nie wrócę w postaci minerałów, atomów z powrotem na łono matki ziemi.
Nie zasilę kolejnego pokolenia, nie dam nikomu zielonej karty życia. Uschnę w fotelu, mumia z popkultury. Architekt z gówna. Zasuszą mnie pokolenia i nosić będą jak święty obrazek w starej książce. Jako zakładka, przerywnik, przypomnienie.
Zakładką będę rozdzielał ich życie. Pokazywał ile jeszcze mają czasu do końca, by zmienić swoje życie i nie skończyć jak ja sam.
Przerywnikiem w opowiadanej historii będę straszył małe dzieci i ludzi z downem.
Jako przestroga i groźba. Jako zła dobranocka dla nierzecznych pięciolatków. Jako kara za przewinienie, za pierwszą automasturbacje, z złodziejstwo lizaka.
Przypominać będę też o czasach, które już nie wrócą. Bo młodość to błędy, które pozostają w nas już nigdy nie przebaczone. Błędy młodości, których nie leczy czas. Zastygają one w nas. Znajdują dogodne miejsce w organizmie i rozrastając się zabijają swojego żywiciela. Wariujemy na starość, bo młodość nie odchodzi, zalega w nas jak wielka kula bigosu z żołądku. Ciężka i niestrawna. I zawsze już jesteśmy za młodzi.
Będąc wrakiem człowieka jestem za młody na emeryturę. 35lat pracy zwraca się mi tylko, brzydkim beknięciem przy stole.
Za młodzi na dotację, na specjalne warunki, na inne traktowanie. Ciągle za młodzi, na zwolnienie dla nas miejsca przez kogoś w tramwaju. Bo przecież zawsze znajdą się starsi i bardziej schorowani. Są kobiety, są matki z dzieckiem, jest osoba z porażeniem. I kiedy już w końcu możesz usiąść, przychodzi zima i umierasz. Z spękanymi ustami od ciągłego nienasycenia za życia.

Tak to ja

2010-09-27T04:02:00.001-07:00

"Komunikacja miejska. Zagadka Sagalii. Zupełnie. Tajemnica. Już tyle jeżdżę tym wszystkim, a ciągle nie rozumiem. Zawsze nic na czas. To za szybko,za późno, w ogóle jak się chce. Nikt już nie pamięta, że są rozkłady. Tak idziesz i czekasz, na coś co podjedzie, w zamyśle na tramwaj, a tu przyjeżdża autobus zastępczy, na przykład.
Totalny rozkład, ludzie zupełnie od rzeczy. Niby duże miasto, wszystko już jest, cały gatunek ludzki rozwinięty, w ogóle homo sapiens życia. A tu, w tym środku komunikacji miejskiej, wszyscy jacyś nieskończeni. Dwie osoby w ogóle uczesane. To jest tylko szczotka i suszarka oczywiście. Żadnych szaleństw.
Pora roku: przejście. Wszyscy szarzy. Szare beże plus odcień pomarańczy, egzotyka serwowana w postaci opalenizny, nielegalnie zdobytej w komorach solaryzacyjnych. Złoty dwadzieścia minuta. Dziesięć minut. Człowiek-przedawkował Kubusia sok. Chłód, zimne tramwaje, zimni ludzie , totalna dezinformacja, deszablowanie. Nikt niedoprasowany, nikt nie do końca. Wszystkim postawiam zarzuty. Sędzia Anna Maria Wesołowska wyda wyrok tuż po przerwie.
Osiem minut, moja agencja. Ludzie fajni. Trzy dni pracy.Biuro przyjemne. Ogólnie biało-szare wykończenia. Metal i szkło. Bardzo przyjemny budynek. Oczywiście moje miejsce pracy, zupełnie realne. Narcyzm mojej osoby, w postaci obrazka pomieszczenia, w którym przebywam. Żadnego odłączania się, myślenia o dupie maryni, czy debatowania z samym sobą. Tu się pracuje, tu się nie je, tu jest moja świątynia.
Można owszem wpaść na herbatę, ale na specjalnych zasadach. Mam takie.
Żadnego wleczenia się, wejścia z sapaniem. Żadnych dotyków, powietrznych całusów, ogólnie od wejścia obowiązuje zakaz mówienia litery "u" milcząc. Żadnych ustnych dzióbków. Herbata pita bez poklasku. Serweta w tym samym miejscu. Pozycja wyprostowania, żadnych zgarbień, co najwyżej "noga na nogę". I łyżeczkę odkładamy na podstawek, nienawidzę cieknących kropelek. Dopijasz herbatę, koniec rozmowy, debaty. Zostawienie większego łyka na dnie filiżanki, racją ocalenia moich uszu, od dźwięków kończącego się napoju. Żyje w stalinowskiej Rosji mojego biurka.
Czas biegnie nie nachalnie. Nie narzuca się za nad. Zupełnie. Pracuje; telefon, bez "dzień dobry", rozłączam się, udaje że pomyłka. Znów telefon, dzień dobry słyszę, rozmowę przyzwolono, będzie dialog. Oczywiście małe spory, dyskusje, ale z dużą dozą zachowania zasad rozmowy telefonicznej. Cieszę się, że brak tutaj wizualizacji. Ludzie często goszczą w swoich gestach gafy. A tu telefon, dialog, konsensus.
Zaplanowany dzień pierwszy mija pod znakiem uzgodnienia szczególików z reklamodawcami, oraz załatwienie partnerów, czysto medialnych.
DOM, mieszkanie, w sumie pokój w hotelu. Alkoholowe libacje sam na sam. Perfekcyjny rozkład perfekcjonisty. Wieczór-marzenie. Obrabowałem monopolowy, część większa spijam wieczorem, za to pocieszyciele zostawiam na rano. Tak jestem alkoholikiem. A może nie lubię tego słowa, więc nazwę się alkoholowym bogiem. Wyjdę za mąż za wódkę. Wiem to już dziś. Otwieram, pierwszy łyk, kieliszek odstawiony poprawnie. Rozkosz.
Powoli spływająca ciecz do mojego żołądka. Pierwsze trzy strzały, żadnego popijania. Czuwam. Wychwytuje powolne niedociągnięcia mojego organizmy, tak dobrze skonstruowanego. Znów jestem przeciętny, mam różne braki systemu, nie umiem już kłamać. Czuje zgrzyty, czuje że ciało zaczyna powolny proces detoksykacji, a ja wiem że muszę go jeszcze opóźnić. Cola, wódka, ja i lód. Pół uznaje za wypitą. Zawsze pojemność 0,7. Poza-cielesna teleportacja za pomocą mililitrów. Alkohol rozlewam na uncję, dzielę na skali zegara. Pije poprawnie, z dystansem. Odliczam kolejne minuty i sięgam po kolejnego kieliszka. Mnożę procenty.
Uprawiam zaplanowany alkoholizm, a trenerem jestem ja sam."

Modysta mówi Weee do it!
Dior na jesień, oczywiście w wydaniu HC, jest moim alkoholem. Upijam się tym wszystkim i znów kocham Galliano! Może zawsze go kochałem, ale zbyt bacznie nie obserwowałem. Kolekcja kwiatowa na zimę. KOCHAM!oglądać i uczyć się od mistrza.

Żyje w świecie źle ubierających się ludzi.

2010-09-24T02:05:00.000-07:00

Żyje w świecie źle ubierających się ludzi.
Na każdym kroku chce zaczepiać, negować, oblewać wrzątkiem? może
Kiedy cały czas się pracuje z rzeczami, a w głowie się ma niekończąca krainę trójwymiarowych stylizacji, zetknięcie z poznańska ulicą grozi zawałem.
I kiedy myślałem że jest lepiej nowotwór znów wraca, w postaci sztruksowej jesieni i chemia już nie działa. Nasze społeczeństwo potrzebuje przeszczepu!

Malują mi się w głowie obrazy, których nie mogę wyrazić słowami. Mam tak zawiły umysł, że ciężko określić go jakkolwiek.
Zazdroszczę czasami "prosto-liniowcom", że żywot zwyczajny wiodą, przepasany na zmianę 3-letnią marynarką, zakupami w realu i niepowodzeniami w pracy. Chce wkradać się w ich głowy i widzieć ich obrazy, ich historie, ich wirtualną rzeczywistość.
Lecz jeśli jej nie ma? Jeśli ludzie są już naprawdę uczuciowymi zombie.
Tak często zastanawiam się, dlaczego niektórzy ludzi widzą inaczej te same rzeczy. Jak to jest możliwe, że tak skrajnie od siebie się różnimy, przecież jesteśmy tym samym gatunkiem, tą samą rodziną, tą samą gałęzią w darwinowskiej ewolucji.
Tak proste rzeczy, jak cekinada na bluzce jednej kobiety może siać zachwyt wśród jej koleżanek, oraz spowodować odejście od zmysłów takiej osoby jak ja.
Dlaczego? Czy każdy z nas widzi inaczej.
Może ja jestem nienormalny, malują mi się w głowie rożne historie.
Widzę przedmiot, widzę już całą jego genealogie, widzę pokrewieństwa i widzę dramaty jakie może spowodować. Wymyślam zmyślone światy, swoiste alterego, które postrzega za mnie pewne sprawy, których ja sam sobie wytłumaczyć nie mogę.
Czasami wszędzie jest różowo, mają ludzie uśmiechy i nic mnie nie przytłacza.
Ostatnio jednak jechałem tramwajem i zalała mnie ta cała realna rzeczywistość.
Z zbrodniami, z nieszczęściami, krzywymi zgryzami, problemem nietolerancji, oraz tymi wszystkimi odzieżowymi wpadkami. Każdy był zły, mp3 nie pomagało, okulary przeciwsłoneczne nie tworzyły zasłony przed tym ogniem piekielnym.
Wszystko przeciekło, wprost do mojej głowy tworząc mi jajecznice obrzydliwych myśli.
Spływało to wszystko, tak gwałtownie jak wezbrane rzeki, po pierwszej wiosennej odwilży i zostawiło bliznę w postaci ogromnej wyrwy.
Potrzebuje teraz dużo czasu, żeby nanieść w to miejsce połacie żyznej gleby.

Tak normalnie jest tak pięknie, moja miłość jest tą jedyną, zmieniam prace ponoć na lepszą, znów maluje, chyba wrócę do szkoły od października i mam tak dużo "nakrętek", aby szybować ku górze.
Lecz jednak mam chyba na nogach jebane ołowiane buty. Czas je szybko zamienić na trampki, żeby wykorzystać te dogodne wiatry.

Od "wypadku" w tramwaju, nienawidzę telefonów, terminarzy, mejli, skrzynek pocztowych, wyciągów z banku, kont, urzędów skarbowych, formalności, dokumentów, legitymacji, dowodów osobistych...
Są czarną, paląca plamą w moje głowie, nie dotykam, bo parzą.

Hurts!

2010-09-14T02:38:00.000-07:00

Dla tych którzy nie załapali się na Depeche Mode i muzycznie i obyczajowo.

September....not issue.

2010-09-13T01:00:00.000-07:00

Jest wrzesień.
Nie chce pisać, iż wróciła właśnie na dobre proza życia, wszystko się normuje, ludzie na przystankach znów mają swoje srogie mordy, a lamenty nad odchodzącym latem słyszy się częściej niż Davida Guette w featuringach!
Jesień zabija mnie, gdy zamyka się ogródek w Dragonie, jednak przenosi mnie do wnętrza, które w tym okresie staję się najpiękniej pachnącym pubem w mieście.
Jesień zabiją wszystkie paskowe printy w mojej szafie i na rok strąca słomkowe kapelusze w czeluście tartaru. Jednak daje mi w nagrodę September issue, zalewa sklepy milionami przecudnych rzeczy, a kolekcję zimowe tysiąc razy bardziej fascynują mnie niż letnie.
Jesień zabija plener, koncerty gdzieś na plażach( sztucznych czy prawdziwych), pikniki w parku, czy piwo na ławce. Powraca jednak życie w clubach. "Fashion shows" na przełomie września i października, rodzi się na nowo. Mnóstwo pokazów i wernisaży, rozkwita w miejscach, które być może zmienią się w kultowe.

Gdzieś na peryferiach świata, gdzie nagromadzone magazyny stają się skarbnicą krzyżówek na długie zimowe wieczory, gdzie weka w piwnicach rwą się do otwarcia i szarość ugaszcza się w ogrodzie, jesień naprawdę wydaję się końcem wszystkiego.
Jednak w mieście ta pora roku jest kulturalną wiosną.
Czekam na to wszystko zniecierpliwiony. Jestem na prawdziwym głodzie wernisażowym, żądam kultury, oświaty słowem i czynem.

Na Staszica dojrzewa kasztan i jedyna ostoja zieleni na tej ulicy umiera. Ja sadzę wrzos na parapecie w oknie i serce me roście.

WIWAT KLASYKA, WIWAT ZAMSZ, WIWAT SZAROŚĆ WIWAT WSZYSTKIE STANY!
Takim teraz będę, z kwiatem w butonierce, szarej marynarce i dziadkowych spodniach. Zamszowych butach za kostkę, skradzionym z szafy nauczycielowi historii, meloniku i pewnej dozy męskich uczuć, wprost z lat 20.
Przyszłość maluje akwarelami. Może coś z tego będzie. Może zaczynam naukę.

Dziś przymierzyłem swój płaszcz(pierwszy raz w tym sezonie) i kurewsko chce iść na grzyby!

List miłosny

2010-09-08T01:09:00.000-07:00

"...Kanin zachwycał się jakąś obejrzaną w Paryżu sztuką, w której autorka opowiada, jak otrzymawszy pierwszy w życiu list miłosny wielokrotnie go przeczytała, potem rozebrana pieściła nim swoje ciało, a na końcu go zjadła.
Greta słuchała uważnie, a po chwili milczenia powiedziała:
-Czy to nie jest dziwne? Ja już nie jestem młoda, mam za sobą długie życie i nigdy podczas tylu lat nie dostałam ani jednego listu miłosnego...
A widząc zaskoczone spojrzenia obecnych, dodała z melancholijnym uśmiechem:
-Naprawdę, zapewniam Was. Widocznie moi mężczyźni nie należeli do takich, którzy piszą miłosne listy. To bardzo smutne. Bo dostać list miłosny, to chyba coś, co bardzo podnosi na duchu."("Diabeł Jest Kobietą"-Zbigniew Pitera)

Czy list miłosny to gatunek, który wyginął? A może po prostu to już nie te czasy?
Lecz jeśli Greta Garbo w latach trzydziestych, kiedy to poczta była jedyną drogą komunikacji, nie otrzymała żadnego listu miłosnego, to w dobie internetu i sms-ów, chyba naprawdę straciliśmy umiejętność ich pisania.

Można jednak żyć nadzieją, iż kiedyś w naszej skrzynce znajdziemy pięknie zalakowany list, pisany na ładnej papeterii piórem. Marzyć może każdy.

"...Chociaż wiem, że nie otrzymam twego listu, mów o szczęściu o spotkaniu naszym mów..."

Percepcjonaliści

2010-08-17T01:38:00.000-07:00

Wzrok, słuch, smak, dotyk, węch i zmysł równowagi. Tyle potrzebujemy by móc poznawać.

Wydaje się że każdy z nas normalnie funkcjonujący w naszym społeczeństwie, posiada owe cechy, lecz chyba nie każdy z nich korzysta.
Czy tworzy się nagle nowa choroba cywilizacyjna, objawiająca się zanikaniem percepcji?
Czy może po prostu tylko niektórym jest dane poznawać?

Jak wiele zależy od naszych gustów i upodobań, a jak wiele od zatrzymania pracy konkretnych zmysłów w naszym ciele?
Powstała nowa subkultura, nowy odgałęzienie, które jest dopiero małą gałązka, ale kto wie czy nie zamieni się w konar.
Dla mnie oczywistym jest pewien fakt. Znakomicie rozpoznaje ludzi. Opieram się na swoich zmysłach i w 99% trafiam w sam środek.
Po pięcio-minutowych oględzinach, wiem jakiej muzyki słuchasz, gdzie się ubierasz, ile miesięcznie wydajesz na ciuchy, kto jest twoim znajomym i najważniejsze, czy jest sens zawracać sobie Tobą głowę.
Jesteśmy percepcjonalistami! Wielokrotnie wyłapujemy w rzece ludzi, osoby podobne do nas samych. Wymieniamy się wtedy tylko spojrzeniem i dalej wracamy do analizy polskiego chodnika. Doskonale rozumiem, dlaczego ktoś nosi łańcuch z Castoramy na szyi. Osobę z przerażającą ilością ćwieków w ubraniu nie klasyfikuje do grupy punk, dziewczynę w drewniakach odprowadzimy wzrokiem, nie dlatego że właśnie zakończyła dyżur w szpitalu, a osoba z "power shoulders" to dla mnie nie nowy bohater komiksu.
Czarny, szary, biały to chyba nasze narodowe barwy, a w ogromnym oversiez'ie on the top, dopatrzymy się raczej metki znanego projektanta niż cech namiotu.
Jest nas mała garstka. Rozgraniczamy i poniewieramy innymi ludźmi, posiadamy swój własny język, kulturę i styl bycia.
Czy jesteśmy fashionistami, bo pół dnia analizujemy nowy Vogue, czy percepcjonalistami, gdyż w niepojęty dla innych sposób umiemy wyłapać te wszystkie smaczki i chwyty zawarte w danym outficie?
Powstała nowa subkultura, śmiejąca się z tego pojęcia, pozostająca wciąż w ukryciu, silnie zakonspirowana, ale wystarczy mi tylko chwila, wystarczy, że minę taką osobę na ulicy...i wiem że ona też rozumie.

Zasady?

2010-08-10T00:53:00.000-07:00

Czy bojkotowanie przez ostatnie 10 lat telewizora sprowadza się do tego, iż w przeddzień moich 24-tych urodzin zjawia on się ostentacyjnie na regale?
Czy z życiem jest podobnie?
Jeśli przez tak długi okres trzymamy się pewnych zasad, z reguły, na starość stają się one mniej restrykcyjne.
Czy może z wiekiem nabieramy więcej pokory?

Jak to się ma do miłości?
Mój przyjaciel mówi, że nigdy się nie zakocha, że nigdy nie wpadnie w sidła związku,nigdy nie stanie się reprezentantem poczciwej polskiej pary, na poznańskim deptaku.
Może jednak z wiekiem z pokornieje?
Może to co wydaję się niemożliwym do przyjęcia dziś, staję się czymś oczywistym jutro?
I kiedy dziś tak bardzo boimy się miłości, może za następnych 10 lat nie będziemy sobie wyobrażać życia bez niej?

Jak to się ma do mody?
Czy kiedy tak bardzo przeklinając top-tanki, myślałem, że po roku stanę się ich swoistym ambasadorem?
Bądź kiedy zakładałem na siebie wszystkie neonowe kolory na raz, wiedziałem że po roku, zwymiotuje całym tym ravem, a w mej szafie zagości szarość?

Z przypuszczeniami jest jak z starym wiklinowym koszem, nie poznamy jego wartości dopóki nie zajrzymy do środka.
Poznawać zatem musimy całe życie. Jeśli naprawdę kogoś dobrze poznamy, będziemy zdawać sobie sprawę z przyjemności, jakie nas z tą osobą czekają.
Więc może zacznijmy uświadamiać sobie pewne rzeczy już teraz, skoro później one i tak staną się faktem!

I kiedy znów zacznę uciekać gdzieś w stronę bajek, balansując na linie wysoko ponad Poznaniem, chyba chcę być ciosem sprowadzony na ziemię. Życzę wszystkim zaprzyjaźnienia się z klasyką, bo ona trwa wiecznie, a na starość przynajmniej nie trzeba pokornieć!

Jeszcze miesiąc temu, nie widziałem siebie z taką PRAWDZIWĄ telewizją. Dziś jednak przez dobre pół godziny patrze się w czarny ekran,a moja dusza nie protestuje.

It's.NOT.fair!

2010-07-23T02:35:00.000-07:00

Będę teraz pachnieć wiosna,rumiankiem,rzepakiem, bukszpanem.
Wylatuje z ojczyzny mej, siać zamęt i nie-umiar strojem mym i osobą niepowszednią.
Tydzień w ojczyźnie nazwiska mego, Gyro znów skosztuje prawdziwy matczyny, z pod cycka, gyros.
Po wakacjach wraca i nadrabiam zaległości...
Pisze, komentuje, owijam w bawełnę, dorabiam sedno do sprawy!
Wszystko wypisuje, poniżam i ubliżam, żartuje i lepie pieroga ze społeczeństwa.

Okraszone to będzie duchem Poznania, miasta w które wierze. Sprawozdań czar, z wszelakiego rodzaju imprez zdawać będę. Obiecuje i nie kłamie.

Zapowiadam iż obalę mit szafiarek, zaprzedam dusze diabłu, ale obrąbie im dupy.
Stanę oko w oko z największymi poznańskimi łajdakami odzieżowymi
a na wrzesień, otworzę sklep-concept!!!!!!

strach się bać!

It's.NOT.Fair?
Ja mam to w dupce :)

SITcom!

2010-07-06T01:39:00.001-07:00

BOJKOTUJE KLIKERA!
Mam długopis, rękę mam, będę teraz sobie zaznaczał kreski na nadgarstkach. Uśmiech - kreska, uśmiech - kreska.
Po 3h spędzonych w city, jedna kresunia na mej łapce. Uśmiechnęła się do mnie gruba, dziewczyna z tłustą grzywką, osoba bojkotująca wodę, ze zmianami trądzikowatymi na policzkach, tak dalece posuniętymi, iż okulary muchy już nic nie dają.
Nie rozumiem ludzi, myślę, że jestem atrakcyjny. Mam szorty jeansowe, modną koszulkę i torbę, ponoć fajną fryzurę, no i ciekawą aparycję. Tego jednak nie dostrzeżesz na pierwszy rzut oka, ale na pewno, gdy zaprosisz na drinka.
Może mieszkam w złym miejscu, i po prostu nie trafiłem całym tym swoim Gyrostwem na żyzny grunt?
Może jednak powinienem dziękować Bogu za to, że przeciętna Andżelika z pod solarium, z doczepianym tyłem włosów mnie nie pokocha.
Chyba przyszedł najwyższy czas doceniać to co się ma i nie szukać poklasku gdzieś na piasku, tylko na skale(zabrzmiało biblijnie).

Modysta Mówi, Wy robicie!
Ciągle żyje pod wpływem objawienia się mi fotografa T. Walkera!
W snach chodzę z nim po świecie i stylizuje wszystko co dusza pragnie, stroimy cały świat jak z bajki, by nie trzeba się już było budzić, by nie trzeba już było stać w kolejkach i by nie trzeba już było narażać swoich oczu na widowisko tego całego sitcomu odzieżowego, którego akcja dzieje się tym mieście!

ps. jestem kurewsko gotowy na London Fashion Week !!! LFW <3 i na september Issue !

No risk! NO fun!

2010-07-02T01:46:00.000-07:00

Tak często próbujemy robić dobrą minę do złej gry!
Gdyby tak nagle wszyscy, zaczęli odkrywać swoje prawdziwe uczucia i emocję, świat by stanął na głowie, ale ja byłbym szczęśliwy.
Chowamy się bowiem za maską, jaką zakładamy codziennie, aby móc jakoś funkcjonować w niełatwym społeczeństwie polskim.
Tak wiele się w tym mieście marnuje. Tereny zielone, absolutnie nie wykorzystane.
Jestem pewien, iż jeśli park okalający Stary Browar, znalazłby się nagle w podobnej wielkości mieście, gdzieś np w Anglii, zapełnił by się ludźmi tak szybko, że po pół godziny nie mielibyśmy gdzie wcisnąć naszych chudych dupsk.
U nas spotkać można, kilka grupek studentów, robiących sobie przerwę w zajęciach.
Tak naprawdę nikt nie chce być tym pierwszym. Pierwszym pracownikiem, który dusząc się w wieżowcach Andersi chciałbym zjeść lunch właśnie w parku, a nie jak 100% jego współpracowników w ARTSUSHI!
Wszystkie parki przez to wyglądają jak przed rokiem 90-tym , kiedy to trawa i klomby były tylko piękną ozdobą budynku rządowego.
Odczuwam też brak swoistego podziału na dzielnice. Każdy Poznaniak powie ci coś o danym rewirze Poznania, pod względem typowo stereotypowym: tam jest niebezpiecznie, tam mieszkają szychy, a tu klasa średnia, natomiast za Wartą jest typowa sypialnia.
Brak u nas podziału miasta, ze względu na jakąś przynależność.
W Londynie mamy Camden, jako ostoja swobody i kolebka kultury punk. W Berlinie natomiast wschodnia część przeżywa renesans, ożywiana co raz to różnymi zrywami artystycznymi, czy undergrundowymi clubami.
W Poznaniu świat rozrywki zamknął się w ścisłym city i choć powoli strefa biznes oddziela się od night life zone, to jednak ciągle jest to centrum i nikt nie ryzykuje wyjść poza jego granice.

MODYSTA MÓWI:
Stwierdzam, że wyglądam dobrze, gdyż prezencją swą wzbudzam powszechne poruszenie wśród przechodniów, tudzież samochodów mijających mnie. Kontrowersja strojem, dla mnie tak klasycznym, a totalnie zadziwiającym innych, od zawsze mnie interesowała.
Jak zubożałe musi być nasze społeczeństwo skoro, szara marynarka, t-shirt w paski,granatowe szorty, tenisówki i kapelusz, mogą wprowadzić taki dziwny bieg spojrzeń za moją osobą.
Wyglądam nieźle tak idąc, brakuje mi tylko miliona dolarów na koncie. W sumie bym się nie zmienił, co rano piłbym kawę z papierosem na parapecie mojego okna, obserwując ulice którą kocham. Wędrował bym po ciasnych uliczkach przy rynku i co jakiś czas zawitał bym do kochanego Dragona. Miałbym jednak poczucie, że gdzieś mam ten milion, a świat może poczekać.
Pokaże zatem kwintesencje klasyki, która wywołała by na naszych chodnikach spektrum zachowań behawioralnych.
ALL from thesartorialist.blogspot.com

ps. flash mobb narazie odkładam, a polecam na pociechę pieśń com na starcie zamieścił.

NIE.

2010-06-29T02:16:00.001-07:00

" Nie będę jadła kocham cię,
Nie będę piła kocham cię,
o śnie zapomnę kocham cię,
gdy odejdę nie przestane"

"Są słowa których nigdy nie wypowiem,
wstyd jakiego nie znam w nocy
sznuruje mi usta."

DEGENRACJA!!!!

2010-06-28T00:13:00.000-07:00

Zwariowałem, najadłem się szaleju i oszalałem. Totalna destrukcja, totalny rozkład. Palą mi się neurony, płonie kora mózgowa. Zapadają mi się oczodoły, a w ich miejsce pojawia się wielki neon z napisem PSYCHO. Kreatywnie rozkodowuję się moje ciało na czynniki pierwsze. Destrukcja myśli, początek nowego końca. Wylew, prawdziwa wulkaniczna erupcja artystycznego uniesienia. Od dziś niesiony chce być tylko tym.
W głowie wyrysowałem performance na miarę paryskich modystów. Eksplozja houte couture na poznańskich ulicach. Nadrobić muszę jeszcze trochę, ale niesiony falą inwencji i nagłego przypływu weny, czuje że nic mnie nie zatrzyma.
Esencja modowej kultury rodzącej się na naszych oczach.
Gest pojednania dla szarej masy ludzi, gdyż nam ciągle mało.
Zbyt mało bodźców dostarczamy do naszych wygłodniałych połączeń mózgowych, abyśmy nagle zrozumieli wszystko co nas otacza.
Po co przeprawiać się przez życie, tyko dla racji marnej egzystencji? Zbyt wielki trud podczas narodzin w nas został włożony, by teraz go tak naiwnie marnować.
Nastawiam się teraz na konkretne misję, będę edukował poznaniaków. Zmuszał ich aby na swej drodze zatrzymywali się częściej niż tylko wtedy kiedy każą im światła.
Nowe twory, nowe zadania, nowy ład.
Wszystko to skoncentrowane w herbacianej torebce i moczone w wodzie jakim jest nasze społeczeństwo.
Wczoraj spłonęła nuda, dziś odradza się z popiołów nowa rewolucja.
Przypuszczam iż pierwszy raz w Polsce, na pewno w Poznaniu.
Flash mobb ukazujący ludziom sztukę w modzie.
Dokładnie o 13,03.07, na Półwiejskiej, która na chwile stanie się scena dla fashion show.
POZNAN WE STILL LOVE U!

i na koniec przecudowny TIM WALKER
VOGUE UK October 2009
już nie mam komentarza, bo on tworzy na jawie moje sny.

gdzieś pomiędzy.

2010-06-21T10:36:00.000-07:00

"Czy pomyliliście kiedyś jawę ze snem?
Albo ukradliście coś, choć mieliście pieniądze?
Czuliście smutek?
Myśleliście, że jedziecie, choć pociąg stał na stacji?
Może jestem po prostu szalony, a może to przez lata 60-te?"
Parafraza monologu z "Girl, interrupted", otwierającego film.
Duża doza papierosów nie pozwala mi oglądać owego filmu bez dymu, wypływającego z moich ust. Zaszywając się twarzą w twarz z ekranem komputera, z seansem, z całym tym burdlem, jakim te dziewczyny mają w głowach i znajduję tyle wspólnych cech, łączących mnie z bohaterkami.
Uniwersalizm słów, to coś co uwielbiam, uniwersalizm znaczeń wprowadza mnie w duchowy orgazm. Podczas seansu odnajduję tak szczególnie krytykowaną przeze mnie cechę, czyli zamykanie się ludzi, od środka, na zamek, na patent. Nie może zrozumieć cię fizyk, kiedy będziesz próbował mu wmówić , że grawitacja nagle przestanie istnieć, matematyk, iż dwa plus dwa od jutra już nie będzie cztery, tak samo nie przemówisz do 99% obywateli tego miasta, że tak można, że ja tak lubię, że będę i że mam ochotę.
Jak łatwo zatracamy się w tej ścieżce, która obraliśmy, kiedy ja chce zwariować, chodzić nieprzytomny od przystanku do przystanku, palić papierosy leżąc o 5 rano na środku ulicy, czuć wilgotny asfalt, zaciągać się tym wszystkim co przelatuje obok, tak szybko i tak bezszelestnie.
Wszyscy czasami chcemy zwariować, pozostać gdzieś pomiędzy jawą a snem, w swoim wymyślonym świecie, takim pięknym bo naszym.
I jak jeszcze raz się wymownie spojrzysz na kogoś, kto przypadkiem śpiewa na ulicy, odpoczywa na środku chodnika, z całym swoim podręcznym światem, bałaganem myśli, pomyśl czy czasem on nie jest szczęśliwszy niż twoja garsonka z żorżety.

Modysta wypowie się na koniec oczywiście modnie.
Stary, może odgrzewany dla niektórych kotlet, w postaci edytoriala z Vogue, bodajże 2007r.Dla mnie to zdjęciowe guru, różaniec i kapliczka. Znów rysuje się w mojej głowie baśń z bohaterami zdjęć w roli głównej, znów chcę wybiec na ulice i krzyczeć, znów leżeć nago w wannie i wyć, chyba z bólu nad tym światem.

............Już w następnym poście oddam hołd, boską epopeje pisaną wierszem, na cześć jednego z moich najulubieńszych, bajkowych, zaklętych, cudownych fotografów, a jest nim tylko i wyłącznie TIM WALKER.
............a później już tylko kosmos.

LAS.

2010-06-17T23:21:00.000-07:00

Emocjonalizm człowieka, jest zagadką, której pojąć nie umiem. Procesy psychiczne, które poznaniu i czynnościom podmiotu nadają jakość, oraz określają znaczenie, empatia i inne czynności mózgowe, które tak bardzo odróżniają nas od zwierząt-tabularasa. Tak często krytykowana instynktowność człowieka, bardzo często bierze górę nad nami i kieruje tak znakomicie, iż emocjonalizm zanika.
Tracimy to co wg.mnie jest najważniejsze. Czucie.
Miejska dżungla, to dżungla nie ludzka, lecz zwierzęca. Aspołeczne zachowania, wychylenia od normy, atakują mnie codziennie i wbijają żądło w najbardziej czułe miejsce.
Ludzie zatracili się w ścieżce jaką obrali, nie zważając na wszytko co się wokół nich dzieje. Emocjonalne Zombie, problem dotykający każde większe miasto. Od razu rozpoznaje objawy, stawiam diagnozy i izoluje się, oby mnie jeden z nich przypadkiem nie ugryzł.
Wielka pandemia na którą nie ma uniwersalnego lekarstwa, bo każdy jest inny, każdy potrzebuje innego lekarza, innej recepty, innej dawki leków.
Choroba atakująca przede wszystkim "city", dzięki Bogu, że żyje na moim sennym Staszica, gdzie cykl dnia wyznaczany jest dźwiękiem kolejnej otwieranej puszki piwa pod bramą, gdzie porę roku dyktuje outfit pewnego żula z pod sklepu i gdzie czas wg. mnie zatrzymał się w 1997.
Prawdziwa enklawa, strefa wolnocłowa, takie miasto w mieście, Watykan Poznania, z znamiennym napisem: "Witamy w syfie".

Oczywiście mały edytorial na "bezendu"
Sesja przenosząca nas właśnie w taki aglomeracyjny las. "Enklawę", która już od dawna skażona jest ludzką ręką, nieokiełznany park miejski, na którym wypasa swe piersi kobieta, a nie emocjonalne zombie.
Sesja przypomniała mi dzieciństwo, w którym pierwsza miłość to papierosy z nią w lesie za miastem, gdzie zarośnięte stare bunkry, stawały się nagle scenografią do post-apokaliptycznej historii i gdzie ognisko z plastikowych butelek nagle wymykało się z pod kontroli.
Jest jeszcze nagość, jako znacznik dzieciństwa, taka bezwstydna, naturalna i trochę nieśmiała, ale tylko trochę.

Photographer: Jamie Nelson
Magazine: Oyster
Date: November, 2009
I love it

ja razy dwa.

2010-06-16T13:12:00.000-07:00

Odkryłem ostatnio, iż jestem starszym panem, kamuflującym się całkiem sprytnie w moim ciele. Ciągle mi się dwie osobowości sprzeczają.
Raz chce mieć wąsy, kapelusz i neseser. Raz chce nucić stare piosenki, wlokąc się gdzieś po bruku Starego miasta, wciągać tabake pod wzgórzem Przemysła, bądź nazbyt podekscytować się, gdy ujrzę kobiece kolana.
Czasem jednak na pierwszy plan wysuwa się, jakże młody człowiek, z całkiem gibkim ciałem. Obwieszony łańcuchami, próbujący coś tworzyć, szerzący idee kreatywnego młodego pokolenia i tracący zmysły gdzieś w szemranych piwnicznych clubach tego miasta.
Faktycznie, chyba cierpię na rozszczep osobowościowy. Coraz więcej we mnie sprzeczności, a mniej jakichkolwiek zasada kierujących moim życiem.
Nieważne, zbytnio się tym nie przejmuje, płynę niesiony kolejnym dniem. Mam nadzieje, że rozwiązanie przyjdzie samo.

LEDNICA, słowo które mnie trapi od 3 dni.
przykład.
Facet charakteryzuje się tym, iż od 2000r. (bądź wcześniej, nie wiem), kiedy to Louis Armstrong (nie wiem czy dobrze pisze), chciał zademonstrować, iż prostata to przysłowiowy chu**,nosi chłam na łapie, już dziesiąty rok z rzędu, w całej gamie kolorystycznej, ma kalendarium kolejnych modnych sloganów, prawdziwą gejowską silikonową flage na nadgarstku.
Siedzę więc na przystanku i obserwuje, obojnaka łączącego w sobie wszystkie zakazane akcesoria. Ma więc i medalik i gotycki krzyż i rzemyk, a wszystko to opasa jego beznadziejną szyje. Na ręce spoczywa, matka boska wsród opasek silikonowych, numer jeden: żółta, zapocona z napisem wypisanym Caps-lockiem....LEDNICA 2005. I wtedy ja już dziękuje, ja chce żyć w innym świecie, bez zmazy pierworodnej poczętym.
Boże Nazaretański ratuj, wszak za chwilę sam o.Góra mnie namaści.

Seratonina!

2010-06-15T09:22:00.000-07:00

Poziom seratoniny w moim mózgu, jest od kilku dni wyjątkowo wysoki. Znalazłem się nagle w stanie w którym mogę wszystko, a wszystko co mogę na pewno się spełni. Uszczęśliwiam jak zwykle sam siebie i jak to mówię: egzystuje 3cm ponad linią gruntu, we wczesnej grawitacji ziemskiej, bez tak mocnego przyciągania. Dobrze że torbę nadmiernie wypchaną pierdołami noszę, bo bym uniósł się za wysoko i nie wrócił.
"Ziemia ludzka nie istnieje, tylko byty rozumiejące tworzą jaj charakter"
Spotykam na swojej drodze wiele osób. Z prawdziwą namiętnością podróżuje środkami transportu i podsłuchuje. Kocham podsłuchiwać ludzi. Obserwuje ich życie z bliska. Taki Big Brother na serio. Tak łatwo stać się częścią innego świata. Lubie to robić. Przenikać do tych ludzi. Obserwować ich wszystkie gesty, mowę ciała, mimikę, wyłapywać niedociągnięcia w ich strojach, słuchać. Słuchać o rozwodach, o warzywach i obiadach, o miłościach i zdradach, o pogodzie. O pogodzie słyszę najczęściej. Lubię też ostentacyjnie gapić się na ludzi śpiących w MPK. Siadam na przeciwko ich i się gapie. Próbuje moim wzrokiem ich obudzić, liczę choć na podniesienie jednej powieki, wierzę że człowiek instynktownie wie iż jest obserwowany.
Odnotowuje sylwetki, które przechodzą pozytywnie test. Kreślę ich rysopis, podglądam sylwetkę, gdyż są to osoby, które jeszcze coś czują, a to znaczy iż nie popadły do końca w życiowy marazm.
Z moim wnikliwych obserwacji wynika, iż osoby wyczuwające wnikliwe obserwowanie ich, przejawiają coś w rodzaju pewnego zrozumienia. Nigdy tak do końca nie są beznadziejni, zawsze można się w nich doszukać, a to ciekawego hobby, bądź wyczuć lekką nutkę artyzmu.

Fashion!
Moda latem konna, od skwaru kona i od riwiery kona. Bez końca katowany jestem edytorialami wprost z południa Francji, kobiety ociekają bielą, a jacht i kapelusz, pojawiają się równie często co ćwieki w zeszłym sezonie jesień/zima.
Jednak seratonina działa i pomaga mi znaleźć w tym całym beżowo-khaki świecie, w tym całym wyrzyganiu marine i kwiatów, wianków na głowie i koronkowych butów, przepiękne zdjęcia Evy Herzigovej, z najnowszego włoskiego Vogue'a.
Tak wspaniale przenoszą nas one w te przeklęte mroczne pokoje, krwistej pani domu.
Tak doskonale czujemy wszystko to co jest naprawdę nienamacalne.
GENIUSZ.
Edytoriale, dzięki którym wiem, iż magia fotografii, gdzie widz podczas ich oglądania, reżyseruje w głowie cały film, ciągle istniej.

papierosy

2010-06-10T12:58:00.000-07:00

Papieros w oknie wypalam beznamiętnie,
na parapecie papieros,
jest mym spowiednikiem
dym ukradkiem wypełza mi z płuca prawego
lewe dzisiaj odpoczywa,
bo dziś ma za co serca strona oddychać pełnią,
nie
chcę jej karać tytoniem podstępnie.

Papieros, gdy w oknie siedzę prawie nago
smakuje najlepiej, lecz gdy zmierzch zapada,
bo ciało wiotkie me unosi się samo, dna
nie chce widzieć,
w oparach tytoniu ja zgrabnie lewituje

Parapet papieros i ja kiedy siedzę
i patrze w niebo, bo wtedy najlepiej
jak widzisz tylko to co jest przed tobą
nie szukasz gdzieś w dole przelotu kobiety

i kiedy smak już się kończy i papieros odpływa
stan skupienia zmienia z stałego w lotny
reszta wszystkiego co było odpływa z nim razem
, a gawron leci i śmieje się na głos.

Dziś będę palić mentole w oknach, tylko Staszicowych, będę w zmroku, wsłuchiwał się jak żyje miasto. Jest on po części moim sprzymierzeńcem, tak łatwo zwalnia bieg myśli co nagle przyspieszyły. Taki czasowstrzymywacz, tak fajnie trwać w tym momencie, kiedy właśnie przeistacza się w coś zupełnie innego, hostia z tytoniu, Jezus dziś jest z filtru.

Festiwal stajl

2010-06-08T22:50:00.000-07:00

ciągle za mną chodzą, Ci panowie, w głowie, panoszą mi się ich słowa, rozbiórka skroni, przeszczep płata czołowego.
Ci panowie z Interpol, mieszkają już u mnie 2-gi dzień i 2-gi dzień, mam rozszczep osobowości i 2-gi dzień pustoszeją moje oczodoły.

Będę teraz się nosił festiwalowo, że tylko jeden mi będzie dane wychaczyć w tym roku, to outfitem zawsze będę na koncercie.
Zawsze w kapeluszu i jeansowych szortach i zawsze w kapeluszu, a w niepogodę w kaloszach, czarnych. I będą się mnie pytać ludzie, czy właśnie jadę, czy już po jakimś festiwalu jestem. Cudownie.

Wczoraj miałem jeden z lepszych dni w tym roku, choć jestem dokładnie dzień przed wypłatą, oraz spędziłem go w pracy, było bardzo przyjemnie, byłem tak natchniony i taki 3 cm nad linią gruntu. Dziś to samo. WYKWIT ENERGETYCZNY.

Modnie ubiera się już tylko 5 osób tego miasta, reszta jest klonem Zary, klonem wystawy "beach" z H&M, klonem budda sklepów, z tymi wszystkimi chustami i spódnicami w kwiaty, tak usilnie zakładanych przez studentki, by jawić się jako chodząca odmienność. Sklonowane zostało już wszystko, powielone bezboleśnie na ciało, czyste, na ciało białe, na tabularase człowieka. Obserwujemy zatem , wysyp japonek na stopach spacerowiczów po półwiejskiej, wysyp szerokich pasków, wcinających się w "sportowe tuniki", na koniec najgorsze, koszmar, mara senna. Widzimy namnażanie się silikonowych ramiączek od staników. To jest najgorsze, to jest koniec, to jest coś okropnego.
i apel MY TO WIDZIMY !!!!! one nie są PRZEŹROCZYSTE, ONE SĄ FLUO dla mojego OKA!

Ja już nigdy sie nie zmienie.

2010-05-31T00:48:00.000-07:00

Chciałbym sobie zretuszować oko, by spazmatycznie ubieranego pospulstwa nie oglądać.
Chciałbym sobie wstawić szklane oko, co orgazmu spektrum migawki, jawiło by mi cuda, okraszone boskimi outfitami.
Chciałbym zamazać te wszystkie dziadostwa, dawane na tacy, chodnika z betonu,
chciałbym już nic nie widzieć, a dom założyc na rzęsach Viloetty Villas.

Jestem po ubraniu Fashion in Charge, przed ubraniem Opery Berlińskiej.
Wczoraj nagle mi to z nieba spadło, lecz mój stan pokalany , w miejscu gdzie stopy me winny nie mieszkac(SQ) i umysł mój rubaszny, ale zmieszany, jakoś nie może przyjąć wciąż do siebie tej wiadomości. Teraz widzieć mnie będziecie w każdym wędzidełku kostiumu śpiewaków Opery Berlińskiej na wygnaniu w kraju naszym , Polskim.

Bądź dla mnie ubranny w gołe panny.
Kocham tą koszule...
oczywiscie from jakandjil.com

Komunikacja....międzyludzka, międzypersonalna.

2010-05-28T00:12:00.001-07:00

Fetysz nie lubi komunikacji, z racji iż np. ostatnio wkroczyła mu do przedziału cytuje: królowa krzyżówek.

Ja nie lubię komunikacji, gdyż nie znoszę asymilować się społecznie z ludźmi, których nie pojmuje, których nie znam i którzy są wszystkim i niczym. Wybieram, albo konkretną grupę, przynależność, dany club, albo NIC. Nie cierpię całego tego tłumu i takich "random person". MPK to księgozbiór rzeczy znalezionych, lumpeks komunikacyjny. Cała załoga MPK, gna w cudzych rzeczach, w cudzych potach.

Ja już od dawna mam swój świat, taki wiecie"biedy nie ma", nie ma wojen na bałkanach, nie ma religii, bo o to są wojny tylko, a wojny to bieda, krzywe dzieci, zgryz, trudna młodzież, kolekcjonerzy-pedofile. Ja żyje w nim na co dzień, zawsze jest dzień piękny, namacalny, cudownie. Biegnę sobie na plac i tańczę walca. Ewa Demarczyk śpiewa o walcu grand brillante i leci tylko on i mam husara i goliata za męża. Wszystko jest idealne, jestem kobietą, najładniejszą. Nie mężczyzną, w walcu nigdy. To ja jestem ta gibka, mam takie stronnicze długie włosy, które są stronnicze jeśli chodzi o piękno, bo mówią innym, że tylko ja je mam, że ja wygrywam dziś i zawsze, bo to mój walc, bez łez i krzywego zgryzu. Ja kobieta WALCząca. W sandałach na obcasie, tylko w nich, w ogólnie nie nosze w walcu ciężkich butów np. do orki.
Zawsze po walcu idę na dialog, w tłum zachwyconych mną ludzi. Zawsze. Np. wszyscy są zadowoleni ze mnie, zawsze 10 na kratkach, w ogóle walc-życia.
Już oczywiście jestem mężczyzną, bardzo wysokim, smukłym, owszem białym, ale nie do końca, taka złamana biel, odcień 105.

Już od dawna umarłem realnie. Świat z metanu, mnie niszczy...Jestem tylko odlewem swoich rzeczy, w tym martwym od wieków mieście.
Internet daje wolność, komputer wyzwolenie, w świecie estetycznie zubożałym, gdzie ZARA wyznacza granice luksusu, gdzie StarBucks jest Jezusem Chrystusem, z delikatną pianką zamiast korony cierniowej, gdzie straciliśmy poczucie smaku, gdzie wychodzimy w dresach nie na trening, gdzie matki pokazują kolczyk w pępku, gdzie Orednowniczka zawsze Maryja daje ci tabletkę na język, gdzie nic nie umiemy, nie szanujemy, nie dbamy, to ja już wole swój świat. Bo mamy tam kapelusze i okulary przeciwsłoneczne w deszcz i niepogoda i stoimy sami na przystankach, i nie ma tam śniegu, tylko ciepłe lody. I nie ma grawitacji, rzeczy same opadają na ramiona, modowe wszechmocarstwo, a kanałami spływa shit z sieciówek.

2 posty na raz

2010-05-25T02:36:00.000-07:00

Z racji, iż dodaje bardzo często po dwa posty na raz! dodaje kolejny...
Nie pojmuje... Przeprowadzam się na jeżyce. Szemrana dzielnica, Staszica-szemrana ulica.
Mieszkam tam od nowego roku, a tu tyle zmian. Nie wiem czy dzieje się to dzięki mojej osobie, dzięki moim filozofią na temat ubioru, prezentowanego w czasie spaceru z psem, czy po prostu zawsze tu tak było, tylko ludzie psioczyli.
To, iż czasami odpadają lusterka od samochodu, bądź starsi ludzie z wózkami, w których bynajmniej nie wożą dzieci, witają cię w każdej bramie, nie zmienia faktu, że Jeżyce się zmieniają.
Nagle naprzeciwko mojej kamienicy, dwójka florystów, w całym tym przedwojennym kamienicznym klimacie, otwiera kolorową kwiaciarenke. Wystawia orszak kwiatów doniczkowych na chodnik, w oknach rozpala świece. Wisteria Lane rośnie na moich oczach, jeśli na dodatek jeden z nich sprzedaje domy, to ogólnie przygotowuje się na widok Bree w mojej kuchni.
Dzień kolejny. Wychodzę z bramy, a tu plakat. Uwaga Uwaga, wasza kamienica, wygrała nowe przepiękne podwórko, cudowny ogródek, przybądź 29maja i sadź z nami nowe sadzonki, dla chwały Jeżyc. Oszalałem.
Jeśli w najbliższa sobotę zapuka ktoś do mnie z lasagne, zmienię imię na Orson.

ps.Oto nowe kroje me. eee, bo modowo być musi
ps2. zmieniłem tytuł bo mi sie odwidziało i ulicy nie lubie bo za duzo tego

.

takie Gyro

2010-05-25T01:58:00.000-07:00

Ponoć istnieje już coś takiego jak na Gyro, styl na Gyro, aka Gyro...ja się ciesze, ale srać na to.

Gdybym miał narodzić się na nowo, chciałbym być zmultiplowaną osobowością, występującą na każdej części rzeczy, lini GOLD LABEL VW 2010/2011. Benelux, matafix, kosmos, gwiazdy, andromedy, pas Saturna, osiem, milion lat świetlnych, kosmodysk.
Musiałem użyć specyficznej symboliki zestawienia ze sobą razem słów, które odgrywają znaczącą role w opisie wszystkiego co jest niedoścignione i niepokonane i nieśmiertelnie i nie.
Kolekcja jest spełnieniem mojego marzenia, jest ucieleśnieniem domku dla Barbie, którego nigdy nie miałem, jest pigułką na sen, która działa mocniej, która hipnotyzuje, która tworzy i generują nowa, inną rzeczywistość. Luka czasowa, dzięki której jestem już w innym wymiarze, z ludźmi, którzy inaczej wyewoluowali. Nie mam tam Darwina, nie ma tam krzty przetrwania, nie ma lepszego i gorszego gatunku. Jest świat tych ludzi, rzeczywistość abstrakcyjna, hiperrzeczywistośc, równoległa do naszej. Nie ma tam zasad, nie ma gorszych i złych genów, wszyscy przetrwali, wszyscy sieją modowe zniszczenie....I gdy tylko widzi się obraz, widzi się te maszerujące postacie z zatraconą płcią, widzi się tych galaktycznych muszkieterów, widzi się tą wolność, dawno wykraczająca poza margines dobrego smaku, widzi się to zniszczenie materiału,brak konstrukcji, destrukcję, ten rozpad metanu, to ja żyje, bo ja wiem, że nie jestem tu sam, że kiedy błądzę gdzieś w odmętach mojego świata, tak innego niż ten w którym istnieje gdzieś moje fizyczne ja, kiedy znikam gdzieś za parawanem powiek, na chwil kilka, tak fizycznie krótkich, ale metafizycznie nigdy się nie kończących, wiem że właśnie tak samo ma Vivienne, bo ona w tym świecie jest królowa, w tekturowej koronie...

Staszica

2010-05-20T23:36:00.000-07:00

...Pies nie sra, chodzą żule, wszędzie naokoło. Wszystko już zebrali, butelki, puszki, makulature, martwy naskórek. Zabiorą ci wszystko. Nie ma brudu na świecie, oni są ich siedliskiem. Już wydaję mi się, że oni nigdy się nie myją. Cyrkowy karawan, ale w kolorach black and white. Nie ma już nic na tej ulicy. Resajkling świata. Skupione wszystko co się da przetworzyć, zamienić, podłożyć. Totalny rozkład na atomy, na cząsteczki pierwsze, na wodór, na ropę. Kiedy ich widzę już nie chce stosunków społecznych, nie chce kolejek na poczcie, w banku, w urzędzie, w kolędzie. Mam dosyć obcowania, społeczeństwa demokratycznego, komuny ludów. Nie obligują mnie nazwy, terminy, zgrupowań, kółek różańcowych, malej katechezy. Już nie chce stosunków seksualnych, analnych, wszystko to już tylko na recajkling, na skup prezerwatyw używanych. Już wszyscy uprawiają sex, wszędzie, w windzie, na stołach, w telewizjach panoramicznych, w ekranach LCD. To ja nie potrzebuje, ja odcinam się, kładę kawę na ławę, zero.
W moim świecie nie potrzebuje penisa, tylko taką wkładkę plastykową, co by się lepiej spodnie układały, no i może z 3 kilo więcej, ale w dupie, żeby tak bezboleśnie przeteleportować się do rozmiaru dżinsów 31 i mięć możliwość, choćby zmierzenia, 99% par spodni na świecie. Z moim 28' ciągle zostaję mi dział damski. No i jeszcze chcę tę bluzę i te spodnie, ale i bez tego umrę.

FUCK FASHION , just FUN

2010-05-20T23:28:00.000-07:00

"Gdybyśmy wszyscy nagle stracili poczucie estetyki, świat pogrążyłby się w wielkiej żałobie.
Opłakiwanie i nostalgia nad czasami świetności stroju, kostiumu, projektu. W tej wizji tragedia rozgrywa sie na naszych oczach. Tworze kolekcje, bez przymiarek, wzorców, czy obróbek. Blokuje idee kostiumu, tym samym bawię się, oraz pastwie nad przemijalnością materiałów, deseni, fasonów. Nie ma tu kolorów, nie ma printów, nie ma pięknych szyć, odwzorcowanych na matrycy z BURDy. Świat dawno przestał przypominać coś składnego, uporządkowanego. Kolekcja odzwierciedla ten charakter przemijalności i ulotności, trudno w niej dostrzec coś ponadczasowego. Wklejam i doklejam kolejne ewolucje materiałów na ciała modelek, układam falbany i przymocowuje je w czasie rzeczywistym. Moda zaplanowana umarła. Chanel spłonął milionami podróbek, Alexander Mc Queen umarł. Kolekcja to żałobny orszak idący za ich trumnami. Moda trudna, miejscami niezrozumiała, balansująca na granicy tandety. Wyimaginowany świat lat pięćdziesiątych XXI wieku. Przyszłość smutna, ukryta w kolorach: białym i czarnym, rozgraniczającymi i manipulacyjnymi barwami, które tendencyjnie kreują wizerunek czegoś co tym naprawdę nie jest. Kolekcja jest sztuczna, poliestry, czarna folia to syntetyzm świata i mody wytwarzanej w multi fabrykach gdzieś w Azji. Nie odcinam sie od tego, ale przetwarzam nadając specyficzny wizerunek tym materiałom. Nic się nie marnuję, strzępki i niedopałki, precyzyjnie komponowane są jako detale kostiumu, nadając im bardziej życiowy stosunek do martwej rzeczy. Moda nie na ulice, moda nie do galerii handlowej, moda nie do programu śniadaniowego. Tylko raz i tylko teraz, pewnie po pokazie i tak wszystko runie. "
Chyba tak mnie zapowiadali...
3 foty bo wiecej mi sie nie chce...

Trasa nach gostyn tu mama dom

2010-05-11T00:23:00.000-07:00

W tym całym PKS-e wszyscy nieprzystosowani, za krótkie spodnie, te sprawy. Jeden pasażer-na pewno nieświeży oddech, widać to na pierwszy rzut oka. Pije kawę na pusty żołądek. Obelga zupełna. Same dialogi międzykoleżeńskie, osiedlowe, wiecie taka przypadłość podróżnych. Jedna mówi:"...bo wiesz, że mnie już życie znudziło, wiesz, miałam faceta wiesz, taki wiesz, że można do rany przyłóż, wiesz, no rodzice lubili, wiesz, ale się okazał gnojem, pozdradzał mnie wiesz, z laskami jakimiś wiesz, na dyskotece tej nowej w Śremie, wiesz jakiej, no, no popatrz popatrz, nikt się nie spodziewał, żeby taki numer, żeby wiesz mi, wiesz mi...". Zupełny brak przystosowania, brak tego przedmiotu w szkole, na maturze, nigdzie, brak przystosowania do życia w rodzinie, w grupie, w PKS. Teraz Bóg błogosławi przenośne urządzenia muzyczne np. MP3, składamy winiec, hołd, już można mieć teraz wszystko w dupie, tylko ja i mój mały muzyczny światek, nie ma niczego co brzydkie i złe, nie mam estetycznego zubożenia, nie mam rozkładu jednostki społecznej, nie ma siatek Biedronka. Nagrywam sobie odgłosy z pokazów mody, ścieżki dźwiękowe z Lagerfelda, z Vivienne i robię sobie w głowie swój własny pokaz(slajdów), w którym modelki nie dotykają parkietu, tylko tak na opuszkach palców, unoszą się, co najmniej jakby nie było grawitacji, przyciągania ziemskiego, bez Eureka.
2 dni w rodzinnym domu, 2 dni otuchy, 2 dni zwierzeń, 2 dni picia drinków o ósmej rano - z palemką. Tylko.

Fashion IN charge!

2010-01-27T06:24:00.000-08:00

POPOKAZOWO
moje stylizacje głowowe!i odziżowe
kosmos i dandysi!
oszalałem doszczętnie....
Bede teraz robić kapelusiki dla
RENII DŻUSIS!
Syyć oczy

back to the Summmmmmmmmer!

2010-01-14T00:32:00.000-08:00

Satorialist lubi to !

ps. biała skóra to mój największy fetysz.

TRZEWIK

2010-01-14T00:29:00.000-08:00

Uwielbiona ta chwila, gdy buta śmierć
obserwuje
wszak dobrze się czuję, z myślą,
że impreza być winna taka,
iż śmierć buta to normaL

RS4 !!!!!!

2010-01-12T04:23:00.001-08:00

ZAPRASZAMY do Jedynego sklepu, kultowego RS!!!!
OD 15 . 01 JUZ w POZNANIU
Stary Browar, pasaż+3, wejście od szachownicy windą,
bądź schodami na sam szczyt, przy punkcie info.
PRZYBYWAJCIE!!!!!

paniczex uro uro uro

2009-11-06T11:43:00.000-08:00

Znów szau-pau
i koniec końców
przecudne odzienia
i mezalianse spojrzeń
tylko zimą w klubach
śledźmy rozwijającą się egzotykę
odzień ludzkich.

liken Polish winter

2009-11-06T11:35:00.000-08:00

Imprezowy czas nastał.
Z racji jesiennych przymrozków, ludzkość w mięsne łapska wepchnął.
Zima i lebioda, zagony i pomór wszystkiego.
Na ulicy legendarna buka,
ludzkość przybrała kolor betonu.
Ratunku....Zimo Wypierdalaj!

LAZER show

2009-09-29T06:34:00.000-07:00

Robisz rulon z szala, i małe kizi-mizi pod szyją zmienia się nagle w fajniejsze wykończenie bluzki.
Laserowe szoł to szaleństwo, wszak świetlne efekty to jak fajerwerki, coś na pograniczu
kiczu i dziecięcych fantazji...
Miasto znów omiata pajęczyna smętności, ludzi chodzą w mentalnych szlafrokach...
i znów znajomi, a nie postronni...
Ból rano - zapamiętać...

Koronerki

2009-09-27T23:54:00.000-07:00

Moje uczucie przelewam od dziś na obuwie, tym samym obiecując, że będzie dużo zdjęć
owej części garderoby.
Ewa ma koronery-w mojej głowie te buty zawsze tak były nazywane.
Są cudowne i każda wersja i każde ich wydanie i każda możliwość zobaczenia ich,
przysparza mnie o orgazm estetyczny.
Chce więcej....

Ella, Ella...se sa

2009-09-27T01:02:00.001-07:00

Bateria w aparacie to rzecz, która kaprysi jak co najmniej pogoda w UK.
Definitywnie znów grymasiła i z przepięknego BBQ u Ewy udało mi się
ująć tylko Elle i znów zapanowała ciemność.
W kapeluszu i futerku, rękawicach po łokcie i kremowej torebce(niestety nieobecnej na zdjęciach)
idealnie w tym stroju można by ją było przenieść do posiadłości Carringtonów.
Wino i papierosy...

Origami - papierowe fantazje

2009-09-26T02:03:00.000-07:00

Agnes, czerń szlachetną ubrała, by nocy harce mniej zauważalne były.
Męską marynarkę, skontrastowała z czerwonymi okularami, które na zdjęciach wyglądają
jak domalowane w paincie.
Fanfar przypada na buty: proste, jak z papieru, a tym samym tak "inne" i wizerunkowo
bawią się z resztą...
...aż chce się brać

Dragon-skie śniadanie u Tiffaniego

2009-09-24T07:36:00.000-07:00

Gdy Dragon świeci jeszcze pustkami,
to albo jest wcześnie(przed12), albo
jest zima i ogródek jest nieczynny...
W takt zasady: kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje,
zwołane zostało przepiękne śniadanie na dragońskim ogrodzie wiszącym.
Artemida była by z nas dumna.
W szczególności z Panicza,
jak zawsze odzieżowo nie zawiódł...

Back to Gray (80's)

2009-09-24T07:29:00.000-07:00

Szarości, szarości, szarości..
Choć kolorem owym stymulowałem
już społeczeństwo polskie w roku zeszłym,
tym razem powstała wersja rockabilly 80's
która przez pewien moment zatrzymała ruch na wrocławskiej...

2009-09-23T11:04:00.000-07:00

Prężmy muskuły, oręże naprężaj, wszak duma w nas wielka Polska
Uliczne bardachy niech pochylą, że łba
Wszak orszakiem stu konnym nadjeżdża
Bluzkowy Szau-Pau, total geometria
Marmurkowy spodzieniem podszyta
z ćwiekowym paskie
i GaGa oksem
to wszytko opasem ci wejdzie dziś w ślepie
poznańskie to dziecie, poznańskie to dziecie...

Wampiriada

2009-09-22T04:54:00.000-07:00

Bo gdy nie spisz choć jedną noc, ta suka czeka i czeka, tylko po to aby w końcu dobrać się do mojego ciała. Choroba, miliony bakterii z żałobą pod paznokciami i co jeden to gorszy. Środkowy przywdział welon-czarny, kciuk ma woalkę, a mały kurwa trzyma trumnę, bo jest mały i ma mieć gorzej, bo życie go nauczy jeszcze wpierdalać kit z okien i krupnik. Jedna noc wystarczy, a kobaltowym obcasikiem już stuka w kant łóżka mego, swoimi butami trumniakami, co w nich całe życie przetańcujesz: matura, wesele i pogrzeb, choć na końcu i tak ci je wyciągną z trumny, bo po chuj mają gnić jak jeszcze nówka prawie, dla syna będą jak podrośnie, buty "gnijki" z robakami w obcasie.
Tak poza tym, leje się ze mnie struga potu obfita, a antybiotyk zatacza złowrogie kręgi w moich organach i pozostawia spuściznę w postaci co pół godzinnego wypróżnienia się woda mineralna typu "żołądkowa".

Nieszczęścia chodzą parami i nie wiadomo czy to faceci dwa, czy dwie kobiety, czy może tak po katolicku, lecz mnie doszli, w skutek czego gubię telefon znanej marki Nokia co tylko potęguje we mnie myśl o zbliżającym sie końcu świata. Bo komu jak komu, ale Mi?
Telefon zabiera żulówka, która za rocznik 1988 żąda ode mnie 20 zł, wszak karmę dla kotów nabyć musi.
Postępująca choroba i brak komunikacji drogą gsm, każą mi olać sprawe i czekać...Może sama odda.